dinsdag 23 april 2019

Wat kost een jaar Cambio? - overzicht 2018

Het is al bijna april, maar dat houdt me toch niet tegen om even een overzicht te maken wat Cambio ons in 2018  heeft gekost.
Ook in 2016 en in 2017 maakte ik een overzichtje. 

Samengevat: wij hebben geen eigen auto.
We doen het grootste deel van onze verplaatsingen met de fiets. Regelmatig ook met de trein (vb. naar vrienden die in Belsele wonen, naar mijn schoonbroer in Wespelaar, naar het zwembad in Lier,...). En dus af en toe nemen we een Cambio auto.

We hebben allebei een abonnement. Michiel betaalt €11/maand voor het abonnement en verzekering, ik krijg dat cadeau van mijn werkgever en betaal alleen de ritten zelf. 

De cijfers


We reden dit jaar 3669 kilometer met een Cambio-wagen. 
15 ritten door mij, 25 ritten door Michiel. 

Tegenover 2017 waren dat dus minder ritten (40 ritten tegenover 53 ritten in 2017) en ook minder kilometers (4354 kilometer in 2017). 

Dat brengt ons tot een totaalkost (incl. abo van Michiel) van €1545 voor het hele jaar 2018, ofwel €129/maand. 

Omgerekend gaat het over €0,42 per kilometer, en dat bedrag is natuurlijk wel stevig. Maar ik maak me sterk dat dat maandbedrag sterk onder het gemiddelde ligt van een typisch jong gezin. 

Nog wat bedenkingen...


We maakten dit jaar ook drie ritten van telkens vijf dagen: naar een afgelegen hoekje in Nederland, naar Bouillon en naar de Veluwe, telkens goed voor een 200-tal kilometer. Die ritten wegen natuurlijk wel door in het geheel. 

Het probleem van de kinderautostoel heeft zichzelf opgelost (zie vorige jaren...). 
Een van de vele voordelen aan kinderen is dat ze groter worden. Juno kan nu perfect in de stoel zitten die vaak in een Cambio-wagen zit, dat kan je aanduiden bij reservatie. En voor Oona is zo'n zitje snel meegenomen. 

Ook dit jaar heb ik de treintickets er niet bij geteld. Bij de NMBS betalen kinderen onder de 12 jaar nog geen ticket, dus dat weegt niet zo zwaar door. En zelfs moest er een auto voor de deur staan, zou ik voor de meeste van deze verplaatsingen toch de trein kiezen: veel comfortabeler! 
Wat ons wel tegenvalt, zijn treinreizen naar Nederland... Dan kan je dus niet voordelig reizen met een weekendbiljet of een Railpass. Een enkel ritje naar Arnhem (2 volwassen, 2 kinderen, 3 fietsen) kostte ons meer dan 100 euro.

De zorgeloosheid van Cambio was ook dit jaar weer een deugd. Geen stress voor de autokeuring. Geen onverwachte kosten. Geen gevloek omdat er iemand tegen uw carrosserie heeft gereden en blijkbaar is doorgereden. Geen tijdsverlies aan het vergelijken van autoverzekeringen. Allemaal tijd en energie voor leuke dingen.

Het voordeel van het uitgebreide wagenpark, hebben we ook weer optimaal benut. Standaard nemen we een kleine stadswagen (Citroën C3) maar soms ook een groter model (voor meer bagage en een kinderfiets), een camionette (IKEA!) en eenmaal een elektrische auto. Om dat ook eens te testen. Dat vond ik veel gedoe (standplaats is moeilijker bereikbaar, gesukkel met de laadkabel, beperkt tot echt korte ritten,...) maar met nog wat meer organisatie, wordt dit in de toekomst misschien nog meer standaard. 

En voor wie moest denken dat ik mensen wil bekeren of de les wil spellen: neen hoor. Ik geef gewoon graag wat juiste informatie door zodat ieder voor zich een goede afweging kan maken, that's all! 


-----

donderdag 28 maart 2019

Een lijstje.

Chocolade-haver koeken van IKEA
Marguerites van Colruyt
Rijstwafels met pure chocolade van Lidl
Appelbol (al is een echt goeie moeilijk te vinden)
Rabarabertaart
Wortelcake (favoriet recept)
Bananenbrood, nog een beetje warm
Broodpudding, liefst met een laagje chocolade
Dikke speculaas
Boterkoek met rozijnen
Kaneelrol
Abrikozenkoek (van bakker Goeiemorgen of de vegan versie van Récollets)
Koek met chocolade en pudding (de enige lekkere in Antwerpen is van Delafaille)
Chocoladebroodje (voorkeur: zuurdesemversie van Lina's)
Rode neuzen
Dragibus
Colafleskes, vampierentanden, banaantjes, hartjes, aardbeien
Mignonettes
Chocotoffs
Boni 70% Bio Fair Trade Chocolade
Tony Chocolony's puur amandel-zeezout
Delicata puur fleur de sel
M&M's, de gele uiteraard
Chocolade-ijs (voorkeur: Prof. Grunschnabel)
Dame blanche met echt goede warme chocolade
Tiramisu
Pannenkoeken
Gember-haverkoekjes van de bioshop
Café Noir (al vind ik die nieuwe verpakking en dat mini-formaat maar niks)
Brownie (lievelingsrecept)
Moelleux au chocolat (al heb ik al te vaak een fabrieksversie gegeten)
Tijgernootjes
Nootjes met zo'n suikerlaagje
Krakelingen
Stroopwafels
Honingwafels
Citroenkoekjes
Chocoladekoekjes
Lukken (maar kom, Jules Destrooper wafeltjes is ook goed)
Delichoc pure chocolade
Oreo's


En dan ben ik nog de helft vergeten denk ik.



zondag 17 maart 2019

De Citroën en Jodekoeken.

Er is niet meer nodig dan een Citroën Xsara, exact hetzelfde model. De dag daarvoor was het een donkerbruine hoed op het hoofd van een pendelaar. Eerder die week iemand die zei: een wolkje melk.
De herinneringen zijn zo gewoontjes. Dagdagelijks is het juiste woord. Maar waarover ik me het meest verwonder: ze zijn zo talrijk.

Maar die auto dus. Papa had een donkerblauwe. We hadden ook een groen Volkswagenbusje. Maar dat busje verbruikte te veel om elke dag naar Nederland te pendelen. En papa reed wel wat kilometers, hij bezocht Nederlandse scholen in de zone Bergen-op-Zoom en Breda.
Ik reed als kind niet vaak mee met die auto, de meeste verplaatsingen met het gezin gebeurden met het busje. Maar soms had ik die kans, wanneer ik alleen met papa naar moemoe reed die in Nieuwpoort, en later in Roeselare woonde. Dat was heel bijzonder. Eerst en vooral: ik mocht vooraan zitten. Als je opgroeit in een gezin van zes, met een oudere zus die wagenziek is, dan mag je zelden vooraan te zitten. Maar toen ik eenmaal twaalf was (voor die leeftijd gold een soort van veiligheidsprincipe en moest ik op de achterbank) en het was zo'n zeldzaam ritje alleen met papa, dan genoot ik ongelofelijk. Het was een heel ander perspectief.
Zo'n ritjes waren nog om een andere reden bijzonder: ik kreeg via de auto een inkijk in het andere leven van papa. Zijn werkleven. In de auto lagen altijd heel wat paperassen en boeken (leg die maar op de achterbank). Aan het voeteneind en in het deurvak zaten allerlei verpakkingen. Een wikkel van een broodje. Een pak honingwafels met nog twee stuks erin. Een leeg pak vanillevla. Papa kocht zijn lunch in de Albert Heijn wat in die tijd bijzonder exotisch was. Jodekoeken, meestal vond je ook een lege doos Jodekoeken onder de passagiersstoel, zeer fascinerend vond ik dat. Ik kreeg, via die rommel, een blik op het leven van papa, niet als papa, maar als collega, als professional.
Ik vond het een beetje triest dat hij vaak in de auto een haastige lunch at, maar het alternatief, zo vertelde hij me, was op bureau boterhammen eten met zijn collega's met een glaasje melk én met mes en vork. Gewoontes waarvan hij trots was dat hij ze als Belg niet overnam.
Het leek me de ultieme vrijheid: parkeren aan een supermarkt en je mandje volladen met precies datgene waar je zin in had. Een pak poffertjes? En bakje koolsla? Een doos sprits-koeken, gewoon een doos sprits-koeken als lunch? Waarom niet. Jaren later, toen ik als student op kot ging en die vrijheid zelf veroverde, kwam ik veel kilo's aan. Ik kon die vrijheid, net zoals papa trouwens, niet echt aan.
Ik herinner me ook heel sterk de geur van die auto. Het was de geur van de vorige bestuurder, die was nooit verdwenen. Het was een muffe autogeur. die je meteen overviel als je het portier opende. Na een halfuur was het betoverende effect van het uitzicht en de verwondering over de lege verpakkingen helemaal verdwenen. Je vel plakte ongemakkelijk aan de (nep?) leren zetels.
Maar dan zuchtte papa erg diep. En stak hij zijn rechterarm uit en aaide me over mijn hoofd, legde zijn hand heel even stil in nek. En heel kort, keken we elkaar dan aan. En zuchtte ook ik.

Ik verlang naar wat kruimels Jodekoek. En naar dat exacte gebaar.





zondag 10 februari 2019

Meisje van zee(ven)

Ik ging met dit mooie meisje naar zee. Wij, met ons twee. 

In de lente werd ze zeven en dat hadden we eigenlijk niet echt gevierd. We besloten daarom dat het fijn zou zijn om een ouder-kind reisje te maken, elk op zijn beurt. Zo gezegd, zo gedaan: in de zomer sliepen Michiel en Oona in een cocoon in een boom, in het Arbortum van Kalmthout. Dat was ongelofelijk plezant geweest, dus wat moest ik voor haar verzinnen? 

Uiteindelijk bleek dat Oona graag eens naar Plopsaqua wou, maar ze begreep dat de andere kant van het land een beetje ver was voor een zwembad. Maar daar was een pedagogische studiedag en goesting om aan zee uit te waaien, dus ik nam een dag verlof en we stapten vrijdag de trein op. 


Samengevat:
  • Gezelschapsspelletjes winnen van Oona wordt steeds moeilijker.
  • Plopsaqua is tof, maar niet erg groot.
  • Er is daar een droogcabine, dat vond Oona super.
  • Oona kende het concept van een banana split niet.
  • We kregen in een teamroom helaas geen echte banana split maar een soort coupe banaan.
  • Ze liet het niet aan haar hart komen, ze kon haar ogen amper geloven.
  • Nog een ontdekking voor Oona: Njam.tv. Echt een hele dag kookprogramma's? Echt? Waw!
  • Ons hotel stelde niet geweldig veel voor, maar het ontbijt was heel uitgebreid.
  • Voor vegetariërs is het aanbod zeer schraal in De Panne, zeker op een grijze winterdag. 
  • We kozen net het weekend waarop Infrabel werken uitvoerde aan het spoor dus de terugweg duurde echt gigantisch lang... 
  • Een boek lezen op de trein is heerlijk. We delen weer een plezier. 




Zaterdagochtend klaarde de hemel na het ontbijt een beetje op. We trokken het strand op en beleefden een magisch uur. De wolken die helemaal openbraken, zand dat op het strand danste (stuifmeel, zei Oona) en een dochter die helemaal in haar element was.
De horizon staat zelden recht op deze foto's, maar dat hoeft ook niet. Want zo zie jij ook misschien hoe dol het was. Helemaal uitgewaaid. Helemaal wij.





 


zondag 3 februari 2019

Nieuw weekmenu

Lekker eten doen wij eigenlijk altijd. Gezond koken gaat ons ook goed af. Plannen daarentegen?
Ik vind soms dat ik al zoveel moet organiseren in mijn leven, dat ik ruimte verdien rond eten en koken. Ik vind dat namelijk plezant, de supermarkt of de groentenwinkel binnenlopen en bedenken: wat eten we vandaag? Gevolg is dat er periodes zijn, zoals eind 2018, dat we echt elke dag naar de winkel gaan, soms zelfs twee keer op een dag. Een supermarkt op 100 meter helpt daar natuurlijk niet bij. Nu is dat niet geweldig efficiënt. Bovendien eten we meer verschillende dingen als ik het wat op voorhand plan.
Tijdens ons jaar in Uruguay hebben we bijna élke dag iets anders gegeten, ik heb toen bijna nooit tweemaal hetzelfde gemaakt. Heerlijk!
Tegenwoordig koken we thuis quasi helemaal vegan. De meisjes en ik eten nog wel een plakje kaas en we zwieren nog wel een bolleke mozzarella op de pizza's, maar ik verbaas me er zelf over hoe vlot we er in slagen om zo lekker te eten met alleen maar planten. Ik zou ook kunnen ratelen over de gezondheidsvoordelen, maar gezien een niet-aflatende verkoudheid/sinusitis, het is het moment niet. Al zal het dus niet aan een gezond voedingspatroon liggen...

Goed, meer variatie, minder boodschappen. We pakken dat dus sinds januari grondig aan met een weekmenu voor gevorderden. Het betreft een spreadsheet met daarin een tabblad vol met basisgerechten. Elk gerecht heeft een nummer, een link naar het recept of kookboek pagina zoveel, en de ingrediënten die niet standaard in huis zijn en dus zullen aangekocht moeten worden. Op een ander tabblad staat dan een kalender en dan is het maar invullen. Boodschappenlijstjes zijn ook heel snel gemaakt en we plannen netjes alles in. We hadden echt een goeie, lekkere maand. Ik geef het overzicht en de hoogtepunten!


-->
zaterdag 5 januari 2019pitabroodjes met baba ganoush, hummus, tzatiki, veggie vleesjes en rauwkost
zondag 6 januari 2019knolselder pasta gele linzen
maandag 7 januari 2019appelbollen bij mama
dinsdag 8 januari 2019spruitjes tabouleh (recept Smartmat)
woensdag 9 januari 2019pasta, spinazie en kerstomaatjes, pesto avocado
donderdag 10 januari 2019wraps, falafel, koolsla
vrijdag 11 januari 2019Uit eten: Pizza standard
zaterdag 12 januari 2019wortelsoep
zondag 13 januari 2019winterse tarte tatin met veldsla en peer
maandag 14 januari 2019wortelpuree met zeesticks
dinsdag 15 januari 2019geroosterde groenten met couscous en worst
woensdag 16 januari 2019pasta pompoensaus
donderdag 17 januari 2019belegde pizzabodems met champi, lenteui, paprika
vrijdag 18 januari 2019wortelsoep en apero hapjes
zaterdag 19 januari 2019appelmoes, veggie schnitzel, patatjes
zondag 20 januari 2019spruitjessalade met linzen (Uit: Honger!)
maandag 21 januari 2019lasagne uit de diepvries - (Uit: Heel veel Veg)
dinsdag 22 januari 2019gnocchi met spinazie en citroen (Uit: Honger!)
woensdag 23 januari 2019aardappel prei schotel met veggie gehakt
donderdag 24 januari 2019spaghetti met champignonmengeling in roomsaus
vrijdag 25 januari 2019Marokkaans stoofpotje met linzen (Uit: Honger!)
zaterdag 26 januari 2019zelfgemaakte pizza
zondag 27 januari 2019appelmoes patatjes worst
maandag 28 januari 2019knolselderpuree met zeesticks
dinsdag 29 januari 2019gevulde paprika's met rijst, champi en baba ganoush
woensdag 30 januari 2019minstrone met spinazie scones
donderdag 31 januari 2019tagliatelli brocolli

Laat ik beginnen met 30 januari, de dag dat we ons voornamen deze spinaziescones veel vaker te maken. Dat is echt zó lekker en met soep erbij is het een volwaardige maaltijd. En de meisjes vinden dat ook geweldig: cakejes als avondeten!
De dag daarvoor was ook super lekker: paprika's vullen met een rijstmengeling met gebakken champignons en lente-ui. Hier doe ik dan Violife gemalen kaas onder. Bovenop pasta gestrooid vind ik die niet geweldig (geen enkele vegan kaas trouwens) maar helemaal gesmolten en gemengd zoals hier: heerlijk. Daar dan baba ganoush bij (aubergine bij in de oven gooien) en Michiel en ik hebben nog een zalig sausje voor erbij. 
Het valt ook op dat er drie gerechten staan uit Honger!, echt een super kookboek voor wie eenvoudige dagelijkse vegetarische kost wil maken. En af en toe wil grinniken bij de grappig geschreven recept. 
Twee keer verse appelmoes (iedereen hier lust dat zo graag) en twee keer zeesticks: dat is de vegan-versie van fishsticks uit de AH. Ja, ik vind dat wel eens lekker, ha! Ook twee keer (rauwe) spruitjes, dat is wel uitzonderlijk, en ik ben eigenlijk de enige échte fan. Dus het zal voor dit jaar bij deze twee keer blijven denk ik.

Voor de pasta pompoensaus: een kort recept. 
Snij een kleine pompoen (flespompoen of zo'n kleine oranje) in dobbelsteentjes en rooster deze in de oven met olie, peper, zout, komijn. Dat kan gerust een dag voordien.
Maak een witte roux met (plantaardige) boter, bloem en ongezoete amandelmelk. Pureer de pompoen met wat bouillon erbij en meng onder de witte saus. Kruid bij met peper, zout en nootmuskaat. Haal van het vuur en roer er dan een paar eetlepels edelgist bij. Dat ziet eruit als visvoer, maar geeft een heerlijke, hartige smaak. Ik vind dit lekker met rigatoni bijvoorbeeld. 

Tot slot, de voorbije drie woensdagmiddagen hebben we ook telkens iets gebakken. Onze favorieten wortelcake, niet echt lekkere zandkoekjes (ik moet nog een beter plantaardig recept zoeken of andere margarine proberen....) en deze lekkere banaan-pecan muffins! Leuke traditie met mijn kleine koks, als we dan toch snoepen, dan doen we het beter goed!

Op naar februari, ik heb er al zin in! 

dinsdag 22 januari 2019

Dromen.

Een stevige verkoudheid breekt mijn nachten. In het duister snak ik naar licht, lucht, adem en een helder hoofd. De nacht duurt lang en ik droom.
Deze nacht heb ik papa gezien. Het was zo fijn en vanzelfsprekend.
In de dromen van vorige nachten had ik twee andere ontmoetingen, ook heel echt, met gesprekken die ik woordelijk kon herhalen. Vrij onwaarschijnlijk, die situaties, die gesprekken, ik kon niet anders dan eenmaal wakker, zachtjes zuchten en bedenken, nee, zo zal het niet gaan, wacht nu gewoon maar af.
Zo was het niet met papa vannacht. De situatie was natuurlijk totaal onrealistisch, deze droom was net het minst écht, en toch klopte alles.

Hij zit aan de tafel van mijn jeugd, in zijn wollen trui in gebroken wit met een houten knoop, het is tenslotte koud winterweer. Hij zit licht gedraaid op een stoel, zijn handen rusten los op zijn benen, hij zit rustig maar ook wel klaar om iets te gaan doen. Ik gok: een kop koffie halen.
En op het werk? vraagt hij. 
En ik vertel kort, maar enthousiast een stand van zaken, want er zijn weer wat dingen in beweging.
Dan is het goed hé schattebol, als jij content bent.
Hij kijkt mij in de stilte die volgt heel rustig aan. Ik kijk terug en zo zetten we ons gesprek in stilte en zonder woorden nog even verder.

Eerder die dag had ik in een feedbackgesprek gehoord dat ik goed had geluisterd naar een collega. Oprecht en open, vertelde ze me, en met geduld. Ik nam het compliment met graagte aan.

Ik heb vannacht gehuild van geluk. Omdat het zo heerlijk was om papa te zien, zo dicht. Dat verlangen naar nabijheid, dat is er wat minder vaak, maar even intens.
Ik begreep ook plots wat luisteren zo bijzonder maakt: iets vragen, iets zeggen en dan de ruimte laten. Voor stilte, voor een antwoord, voor een blik. Het is tijd maken, witruimte laten voor wat dan ook.

Het is geen talent dat ik van hem geërfd. Het is nog veel beter: het is wat ik van hem heb geleerd.

woensdag 16 januari 2019

Oona spreekt (en dat is ook best grappig)

Oona, zeven jaar en een half, geniet al evenzeer van de uitspraken van Juno als ik. 'Zet dat op je lijstje, mama!'. En toen vroeg ze me waarom zij geen lijstje had.. Ik kon zo een paar grappige uitspraken van haar herinneren, dus inderdaad...

Dit zijn mijn favoriete Oona uitspraken van de voorbije maanden:
  • Ik ga die tekening gebruiken als inspirering
  • Ik mag morgen naar het leerlingenappartement (= leerlingenparlement)
  • Als ik een dierenarts was, ik zou dat konijn repareren.
  • Ik wil niet dat ze over mij rottelen!
  • Oh nee, een vermoordenaar.
  • Actie nood! Actie nood! 
  • Let op voor die boomstronkels!
  • Ik moest iets halen voor de juf op het sextariaat.
  • Ik eet heel graag walrusnoten.
  • Wij zijn toch eens naar Plopsadorie geweest? (Plopsa Indoor)
En verder hadden we nog een heerlijk taalfilosofisch gesprek over binnenste buiten. Want het omgekeerde daarvan in woorden (buitenste binnen) is net hetzelfde! Ja ja, denk daar maar eens over na!