vrijdag 10 augustus 2018

Ik gaf mijn ontslag (en trok het terug in).


Sorry, het is een lang verhaal.

Dit is mijn leven:




De NMBS speelt een cruciale rol in de tevredenheidsindex in mijn leven. Dat is geen goede situatie. 
Een bakje cornflakes smaakt naar niets als je op een overvolle stinkende trein het laatste plekje op een vieze trap hebt kunnen bemachtigen en je met 'slechts' zes minuten vertraging aankomt in Brussel Noord.

In april ontplofte het in mijn hoofd. Ik had te veel zorgen en er moest iets veranderen. En door het gewicht van het pendelen, koos ik voor een vrij radicale beslissing: mijn ontslag bij de organisatie waar ik nog altijd graag werkte. 
Je moet weten, ik pendel ongeveer tien jaar. Plus nog eens twee jaar dat ik ook in Brussel studeerde. 
Ik heb in die jaren veel geprobeerd. Werken op de trein bijvoorbeeld. Dat is heel moeilijk door de slechte dataverbinding (tussen Mortsel Oude-God en Vilvoorde is er quasi geen verbinding). En de laatste twee, drie jaar is dat gewoon onmogelijk geworden doordat het zó druk is geworden dat je zelden een zitplaats kan bemachtigen, laat staan met een tafeltje voor een laptop. Lezen dan maar, en dat is echt heerlijk. Dat is de reden waarom ik vlot 35 boeken per jaar lees. Lezen doet lezen: doordat ik de op de trein lees, neem ik ook 's avonds veel sneller mijn boek vast. Maar ik lees op een rit gemiddeld 32 minuten. De andere 32 minuten (in het beste geval) ben ik niet aan het lezen, dan fiets ik naar het station, wacht ik op het perron, sta ik vreselijk te drummen om met de trap naar beneden te gaan van het perron, haal ik mijn fiets uit de stinkende fietsenstalling en fiets ik twee kilometer naar kantoor tussen uitlaatgassen en gevaarlijk manoeuvrerende vrachtwagens en bussen. En dan nog eens in de omgekeerde richting. Daar is allemaal weinig plezier aan te beleven. 
Vertragingen? Ik probeer deze te rationaliseren (files zijn erger, files zijn erger, files zijn erger) of te negeren, maar het resultaat blijft dat ik elke minuut dat de trein stilstaat, vooruit bolt of gewoon niet komt opdagen, een minuut verlies met mijn dochters. Een minuut wachten is een minuut minder voorlezen. Dat pikt. 

Ik keek uit naar een lange zomer met mijn gezin. Ik zou het pendelen schrappen (en helaas dus ook de job) en dan zou ik meer energie hebben om ook de andere donkere wolken in mijn hoofd aan te pakken. 

Dat was mijn plan.

Ik had nog geen andere job. Sommige mensen noemden dat een moedige keuze maar dat is helemaal niet waar. Het was een luxe keuze. We kunnen het namelijk perfect een paar maanden redden met één loon in plaats van twee lonen. Er zou geen bio-boterham minder voor op tafel komen. Heel veel mensen die in een gelijkaardige struggle zitten met hun job (of nog veel vervelender: die vastzitten in een saaie, afstompende, vreselijke job) hebben de luxe niet om zomaar te vertrekken en met de glimlach te zeggen dat je het allemaal wel zal zien. Gewoon tijd voor mijn gezin, wat schrijven aan mijn roman en rustig de vacatures checken. Mét een latte machiato. Dat is werkelijk grote luxe.

Nu had ik niet het beste moment uitgekozen. Het project waar ik het meeste op werk zit in een belangrijk overgangsjaar en ik moest het al heel lang zonder technische collega stellen. Er werd eindelijk een nieuwe collega gevonden, en net dan zou ik vertrekken? En dus ook het project in de steek laten op een cruciaal moment? 
Insert schuldgevoel. Maximaal. Want met mijn ontslag zag ik natuurlijk wat ik allemaal wél heb op mijn job en wat een goede werkgever ik heb. 
Dus na heel wat gebakkelei (dat woord klinkt gezellig, maar het was weer veel drama en twijfel langs mijn kant) kwamen we uit op een compromis. Ik zou een lange, onbetaalde vakantie nemen, en daarna halftijds terugkomen tot december. Zo kon ik het project goed overdragen aan de collega's en zelf rustig uitkijken naar iets anders. Voor beide partijen een goed idee. Ik zou dus nog steeds vertrekken, maar nog wat langer maar minder werken. 

Dat was dus het tweede plan. 

Het werd stilaan zomer en er begon weer wat te schuiven in onze organisatie. Dat schuiven vind ik soms irritant maar vaak ook heel boeiend en uitdagend. Ik denk gewoon graag mee na welke richting het allemaal uit kan gaan. En de maand voor mijn lange vakantie was echt een heel interessante, fijne maand... Had ik spijt? Tot op zekere hoogte wel, maar met alle factoren in acht genomen, was het nog altijd de juiste rationele beslissing. Maar de spijt, die zat in mijn hart. Dus ik zei tegen mijn collega's dat ik ook in mijn zes weken afwezigheid (luxe, luxe, ik zei het al!) ook nog wel wat zaken zou opvolgen en verder uitwerken. Gewoon, omdat ik dat graag doe en me verantwoordelijk voel. 

En intussen scrolde ik door vacatures en zag ik weinig dat me interesseerde. Er was een frustrerend sollicitatiegesprek voor een job in Antwerpen dat goed begon maar eindigde met het gevoel dat de wens om sterk inhoudelijk te werken een soort van misplaatste ambitie was. Nee, gelukkig werd ik er niet van. 

Op het einde van mijn vakantie kwam er nog een nieuw project op de proppen bij publiq (eentje waar ik mijn inhoudelijk ei zeker in kwijt kan!) en werd er nog wat verder geschoven waardoor er plots een heel mooi takenpakket voor me lag. In een slapeloze nacht (gevecht tussen hoofd en hart) werd het me helder. Het heeft geen zin om bij mijn oorspronkelijke beslissing te blijven omdat ik het nu eenmaal beslist heb. Het heeft wel zin om mezelf te vertrouwen en nu net voor het andere te kiezen.
De beslissing om ontslag te geven voelde in april echt goed, ik voelde me opgelucht. Maar ondertussen is het augustus en voelt het anders. Voortschrijdend inzicht, andere situatie. Ook al is Brussel nog steeds even ver weg. 

Dus ik zei ja. 
Ik blijf bij publiq. Zeker tot eind december, en dan zie we weer.

Het is een soap, ik weet het. Weggaan, nog even blijven, maar toch zeker weggaan, of toch blijven enzovoort enzovoort. Een vreemd gedragspatroon met te veel drama. Sommige mensen hebben dat in hun relatie, ik met mijn job. Nou ja. 

Ik ben er niet trots op, integendeel. Het zou veel eenvoudiger voor me zijn (en voor mijn baas!) als ik zoals een normale mens zou weten wat ik wil, en daar ook naar zou handelen. 

Dus natuurlijk ben ik ook wat bang voor gezichtsverlies. Mijn collega's, heel wat mensen met wie ik graag samenwerk,... wat moeten ze wel niet denken van mij, zwalpend tussen mijn frustraties en dromen? 

Maar de keuze tussen gezichtsverlies en een job waar ik blij van word, met nieuwe uitdagingen en kansen met de fijnste collega's, was dan toch gemakkelijk gemaakt. 

Nu hopen dat de NMBS mee wil. Ik zal dit bericht ongetwijfeld herlezen wanneer de trein om onduidelijke redenen stilstaat tussen Schaarbeek en Brussel Noord. Ik zal zuchten, ja. En ik zal blij zijn. 

Dit ben ik dus. En ik ben maar wat blij dat mijn collega's mij op die manier aanvaarden. 





dinsdag 7 augustus 2018

Zweden: de wereld van Astrid Lindgren

Dit is een van mijn favoriete foto's van onze vakantie in Kopenhagen/Zuid-Zweden.


Oona draagt haar haar in twee vlechtjes en dat is niet toevallig. Want Pippi Langkous heeft ook twee vlechtjes en die hebben we gezien!

Met grote verwachtingen (toch zeker bij mij en Oona) gingen we naar Astrid Lindgrens Värld, de wereld van Astrid Lindgren. Een heel park opgebouwd rond alle figuren uit de verhalen van Astrid Lindgren. We hadden er echt een heerlijke dag!

Geen elektrische spectaculaire attracties hier, wel veel openluchtvoorstellingen rond alle karakters en heel veel leuke speelmogelijkheden.
Ik ga het gewoon laten zien hoe fantastisch het is.



We begonnen met een voorstelling van Pippi Langkous, in Villa Kakelbont natuurlijk. Op voorhand had ik het schema bekeken en hadden we het verhaal van deze voorstelling (Toen Pippi twee rovers te slim af was) nog eens gelezen. Zo was het Zweeds volgen helemaal geen probleem. Het was een heel fijne voorstelling, vol enthousiasme gebracht door de acteurs.
Nadien kan je dan een kijkje nemen in Villa Kakelbont. Mijnheer Nelson (het aapje) was er jammer genoeg niet, maar we hebben zo wel zijn bedje gezien.


En hier zit Oona op het paard van Pippi...

Daarna gingen we naar een voorstelling van Emiel van de Hazelhoeve. Michiel was alvast een plekje gaan zoeken in de schaduw, want het was die dag erg warm. We aten onze broodjes en keken naar alweer een heerlijke voorstelling.

Juno vond dit verhaal heel leuk, zeker toen er dus een koets met een echt paard tevoorschijn kwam. Dit verhaal (Toen Emiel met zijn hoofd vastzat in de soepterrine) was heerlijk grappig. De kinderacteurs deden dat geweldig. We kozen er dan ook voor om in de namiddag naar nog een voorstelling van Emiel te gaan in plaats van Pippi Langkous.


En daar was een varkentje... Emiel woont op een boerderij, dus daar is een échte boerderij. Zo tof gedaan allemaal.



Een echte klassieke theatervoorstelling, maar zo mooi en puur gebracht. Geen afgelikte toestanden, maar goed uitgewerkt met leuke details (zoals een pomp waar echt water uit komt).


En je kan dan zelfs nog op de foto met Ida en haar mama!

Er zijn nog veel meer voorstellingen: Ronja de Roversdochter, de gebroeders Leeuwenhart, Karlsson van het dak,... We moeten nog zo veel lezen want het zag er echt allemaal fantastisch uit, en voor verschillende leeftijden.

En wat kan je ook leuk spelen in het park!


Er zijn heel veel kleine huisjes. Soms kan je er een tafereeltje zien, en soms kan je erin. 


Als het kind maar kokenete kan spelen, wat is ze gelukkig. Of beter, ik bent super blij, zoals ze zelf zegt.


Op de tafel dansen in het reuzenhuis...


Een supertof en lang speelparcours...


Een boerderij met een zolder waar je kan springen in het hooi...


En een houten koe kan melken, zolang er een ander kind water ophaalt uit de put en de koe te drinken geeft. 


En een ijsje hoort erbij, zie onze dames genieten in dit prachtige theehuisje op kindermaat. 



Gelukkige kinderen, gelukkig ouders! We waren doodmoe die dag en hebben nog maar een deel van het park en van de voorstellingen gezien. Onze vakantiebestemming volgend jaar wordt dus misschien wel opnieuw Zuid-Zweden*, alleen al maar omdat dit echt een topdag was!

----

Nog wat details:
  • Het park is niet goedkoop, maar elke kroon waard. Kinderen betalen vanaf drie jaar. Er worden ook tickets verkocht voor meerdere dagen en dat is eigenlijk wel een goed plan.
  • Het park ligt in de driehoek Malmö, Stockholm, Göteborg (telkens circa drie uur rijden).
  • We kampeerden op Spilhammarscamping, kwartiertje rijden van het park. Dikke aanrader: mooie, niet al te grote camping met een klein zwemmeer en vriendelijke uitbaters. Je loopt er ook zo het bos in en er is een loopparcours. We konden er maar een nachtje blijven en dat was eigenlijk echt jammer. Er is ook een camping aan het park zelf, maar achteraf ben ik heel blij dat we dat niet hebben gedaan, het zag er niet echt uitnodigend uit. 
  • Het programma van de voorstellingen kan je op voorhand bekijken, zo weet je al welke verhalen je kan (her)lezen.
  • Hoogseizoen en mooi weer, dus veel volk. Even aanschuiven voor de parking maar in het park viel het goed mee. Best wel op tijd een plaatsje zoeken voor de voorstellingen. 
  • Zweden zijn lieve, beleefde mensen. Dat maakt zo'n park toch een stuk aangenamer. 


*Al zullen we dan toch nog eens nadenken of we weer met de bus reizen. Lees ons avontuur met de Flixbus hier.



maandag 30 juli 2018

(Ver) reizen met de Flixbus

Wij gingen naar Kopenhagen met ons gezinnetje. Met de bus. We kregen wel wat reacties toen we anderen vertelden over ons vakantieplan. En vooral de vraag: hoe was het? Zou je het aanraden?

Het plan
In tegenstelling tot andere jaren waarbij we de zomer-vakantiebestemming lang op voorhand vastleggen, waren we dit jaar in mei nog onbeslist. De vorige twee jaren had ik het iets te koud gehad in Noorwegen (al was het daar zoooo mooi). Onze reis naar Bulgarije met Pasen viel dan weer wat tegen: de natuur was niet echt verbluffend en het land (buiten de steden) is gewoon niet voorzien op toerisme. Dat klinkt enigszins cool: lekker pionieren in een onbekend land. Maar ik wil gewoon vákantie: met lekker eten, goed aangeduide wandelingen en een paar interessante dingen om te ontdekken. De combinatie van citytrippen en natuur vinden we altijd fijn. En toen ontdekten we dat er dus een bus rechtstreeks van Brussel naar Kopenhagen reed. Een paar dagen citytrippen en dan oversteken naar Zweden en daar kamperen en plonsen in een meer? Dat klonk als een perfect vakantieplan. Bovendien lag het zuiden van Zweden een stuk zuidelijker dan ik dacht en is het zomerweer ongeveer hetzelfde als in eigen land.

Waarom we kozen voor Flixbus
Belangrijkste reden is de milieu-impact. We hadden in de paasvakantie al het vliegtuig genomen en twee keer vliegen op een jaar is niet goed voor de schuldgevoelens. Je kan redeneren dat wij als veggie/vegan-familie zonder auto onze voetafdruk al serieus beperken en dat dus een vliegreis wel moet kunnen. Of je kan redeneren dat het gewoon inconsequent is om de ene dag op te zoeken hoe groot de milieu-impact is van kaas en de andere dag een stoot kerosine te boeken. Beide redeneringen flitsen regelmatig door mijn hoofd. Ik ga dan ook geen uitspraken doen over de toekomst, er is geen beslissing genomen dat wij nooit meer gaan vliegen.
Infografiek van Zomer Zonder Vliegen

Een andere reden was de bagage. Bij Flixbus mag je per persoon 1 groot stuk meenemen en 1 klein stuk. Zonder meerprijs. Dat is echt wel een groot verschil met de lage vliegtarieven waar je tegenwoordig meer betaalt voor de bagage dan voor je zitje. Een citytrip kan je nog gemakkelijk doen met een stuk handbagage, maar wij gaan kamperen. Dat is dus een tent (en dat is geen kleintje) en heel wat kampeerspullen. We nemen verder wel weinig mee, dus dit is de bagage voor ons 4: 1 grote zak met de tent en stoeltjes, 1 grote zak met slaapzakken, matjes en kookgerei en een klein autozitje, 1 grote rugzak met kleren en een dagrugzak (draagzak voor Juno, verrekijker, hoedjes, zonnecrème,...).



Belangrijk was dan ook dat we niet moesten overstappen. Want het is echt een gesleur met die bagage als je die niet gewoon in koning auto stopt. Ik zag het amper zitten om in Kopenhagen de bagage te sleuren van de busstop naar de camping (en terecht, want dat was de hel) dus ik wou zeker tussenin geen extra stop.

De rit naar Kopenhagen is 's nachts. Ik wist dat ik zelf wellicht niet zoveel zou slapen, maar had wel vertrouwen dat dat voor de kindjes wel zou meevallen. Zo 'bespaar' je vakantietijd, 's avonds vertrekken en de volgende ochtend op bestemming. En op de terugweg nog een hele vakantiedag om dan 's avonds de bus op te stappen.

Ook financieel was dit een voltreffer. We betaalden €90 per persoon voor een retour. Gezien we nogal laat boekten, zaten vliegtickets al meteen aan het driedubbele, en dan nog vaak €200 extra voor een aantal bagagestuks.

We houden ook gewoon niet van autorijden, Michiel en ik vinden dat vermoeiend en stresserend. En ik hou veel van mijn meisjes, maar niet als ze zitten te jengelen op de achterbank. Op zo'n bus kan je gewoon met elkaar praten, eten, spelletjes spelen,...

En natuurlijk, ook goesting om iets anders te doen, dat ook natuurlijk.

De heenrit
Een uur voor vertrek waren we in Brussel Noord. Onze bus zou om 19u55 vertrekken en om 8u50 aankomen in Kopenhagen. Een halfuur voor vertrek kregen we het bericht dat onze bus maar liefst 3,5u vertraging had! Die vertraging zou uiteindelijk opgelopen tot ongeveer 5 uur...
De app van Flixbus toont wel mooi de vertragingen, maar toch hadden ze ons wat vroeger kunnen informeren dat de bus nog niet eens vertrokken was uit Parijs.
In de krant verschijnen geen prettige berichten over de vertrekplaats van Flixbus aan Brussel Noord. Helemaal terecht, want dat is daar echt vreselijk. Je zit er volledig onbeschut, er is geen toilet, er hangt een grimmig sfeertje en het is er heel, heel vuil. Op een of andere wonderbaarlijke manier heb ik de meisjes meer dan twee uur kunnen entertainen terwijl Michiel bij de bagage bleef. Ik herinnerde me de sproeiers aan Rogier en McDonalds was nog open voor een ijsje.


Intussen was er ook een politie-interventie, gelukkig hebben de meisjes dat niet gezien. We werden wel allemaal zo moe... Juno is uiteindelijk gewoon op de bagage in slaap gevallen.


De vertraging bleef maar oplopen, onze ergernissen ook en ik kon toch echt niet in zo'n hoerenkotje naar de wc gaan? Want het station was al lang gesloten... Uiteindelijk arriveert de bus om half één, ontstaat er drukte om de bagage in te laden en een goede plaats te bemachtigen. De bus vertrekt in Parijs en blijkbaar was er een defect waardoor er andere bus gezocht moest worden. Pech dus. Bij een vliegreis kan je evengoed uren vertraging hebben of uren en uren in een bloedhete file staan door een verkeersongeval. We hadden echt niet de indruk dat dit aan Flixbus lag, de andere bussen vertrokken allemaal op tijd.
De meisjes sliepen onrustig en wij amper. We hadden gelukkig een slaapzak mee in de bus genomen, want op de vraag (via e-mail) of er dekentjes waren voorzien op de bus, kregen we geen antwoord. De bus reed nu ook een stuk overdag waardoor we in files belanden, dus hopla, nog wat vertraging erbij. We arriveerden om 15u40 in Kopenhagen en dus niet om 8u50, meer dan zes uur later dan gepland. Daar ging die eerste vakantiedag. De beloofde wifi deed het niet, maar verder was de busreis zoals je een busreis verwacht. Nee, absoluut geen aangename ervaring. De mensen op de bus waren gelukkig allemaal rustig, geen dronkaards of feestvierders. Een aantal van hen zouden nog doorreizen naar Stockholm (yep, de rit Parijs-Stockholm is blijkbaar populair) en misten ook hun connectie. Flixbus zou de kosten vergoeden, maar voor één groot gezin op de bus was het alvast niet haalbaar om een hotelovernachting en nieuwe bustickets eerst zelf te betalen... Pijnlijke situatie.

Het kon dus alleen maar beter voor de terugreis, en zo was het dan ook. Al moet ik eerst zeggen dat de busstop in Kopenhagen al even triestig is als in Brussel. Ik had op een of andere manier meer verwacht van deze groene stad. De bussen stoppen in een straat langs de spoorweg. Een bushokje, maar verder niets. Heel veel mensen op een smal voetpad die de hele tijd de fietsers hinderen (en dat zijn er veel in Kopenhagen). En wat doe je dan als het regent?
Gelukkig was het zomers warm, zowel bij aankomst als bij vertrek in Kopenhagen. De bus arriveerde netjes op tijd, maar er was nog meer drukte om een goede plaats te bemachtigen. Ik heb mezelf ook niet van mijn mooiste kant laten zien en de kleine kindjes als zielige troef uitgespeeld. Een grotere bus en uiteindelijk minder volk (het drummen was dus voor niets), dus we konden vrolijk elk twee zetels inpalmen. De meisjes keken wat filmpjes (die we hadden gedownload, nu werkte de wifi anders wel perfect). En daarna vielen ze al snel in slaap. Ook nu weer kalme, rustige chauffeurs, maar twee korte tussenstops. Een heel vuile wc, gelukkig was het proper in het tankstation. Juno had een hysterische bui in het midden van de nacht (vervelend voor de medepassagiers) maar sliep dan gelukkig verder tot wel half acht 's ochtends. We kwamen uiteindelijk aan om 10u10, dat was 25 minuten later dan gepland. Oorzaak waren wegenwerken in Hamburg en op zo'n lange rit vind ik dat echt een aanvaardbare vertraging. Gelukkig was de terugreis dus veel vlotter en aangenamer!

Zouden we het opnieuw doen?
Reizen met de Flixbus? Zeker en vast. Het is een ecologisch en betaalbaar vervoersmiddel. Maar ik zou het niet opnieuw doen voor zo'n lange ritten. Op zich viel het goed mee met de kindjes: ik denk nog altijd dat het veel lastiger was geweest om hen meer dan een dag in een auto te zetten. Maar zolang die busstations, zowel in Brussel als Kopenhagen, niet in orde zijn, vind ik het geen optie. Het is gevaarlijk, vuil, niet praktisch en je hebt geen uitwijkmogelijkheden bij vertragingen of regen.
Volgend jaar proberen we eens de trein denk ik.

woensdag 11 juli 2018

Zomerlezen

Ik ga mijn reading challenge op Goodreads vlot halen, als ik zo voortlees. Nog beter is dat ik de laatste maanden bijna alleen maar geweldige boeken heb gelezen. Hierbij mijn tips:


Carson McCullers: ein-de-lijk gelezen. De ballade van het treurige café is zeer mooi. Het hart is een eenzame jager is ook zeer mooi en zeer straf. Ik las ook Noord van Sien Volders, maar dat boek mist echt iets. Ik kon er de vinger niet op leggen, maar bij Carson McCullers was het er wél.


In Het uur van het violet schrfijt Katie Roiphe op een ongeziene manier over de dood. Het is een van de inzichten van de voorbije maanden: ik weet amper iets over de dood. Ik stapte over mijn angst heen en las dit boek, over schrijvers in hun laatste uren en ik bleef verweesd achter. Zo veel mensen, zo veel manieren om naar de dood te kijken. Waw. Lees dit boek, dat misschien zwaar, maar vooral treffend en verrijkend is.


Voor het vergeten van Peter Verhelst stond al op mijn te-lezen-lijst nog voor het verschijnen. Na Tongkat ben ik een instant fan geworden van Verhelst zijn romans (ik kende zijn poëzie al een beetje). Op de academie werd de auteur bovendien uitgenodigd en dat was heel inspirerend. Die man, zijn stem, wat hij zegt. En dit boek is heel, heel, veel. Het zijn lagen, vele lagen en toch is er nog een verhaal, een boodschap, toch word je als lezer helemaal geleid. Een heel aparte leeservaring, maar dit raakte zo aan mijn esthetisch gevoel, dat ik echt moest bekomen van dit boek. Gelezen als papieren boek en zo blij dat boeken nog met zorg worden uitgegeven. 


Kolja van Arthur Japin heb ik ook graag gelezen, en dit is volgens mij een ideaal vakantieboek. Toch voor wie bereid is weg te dwalen naar een donker en koud Rusland. Een fantastisch verhaal met prachtige zinnen, Japin zoals ik hem graag lees. En je kan dit boek nu helemaal gratis lezen, als je de app Vakantiebieb installeert op je smartphone (dus niet op je e-reader).


Walk Through Walls van Marina Ambramovic las ik als een gek. Een paar gestolen minuten? Meteen verder lezen. Ik las het uit op een moment dat ik al lang had moeten slapen. Dit autobiografisch boek is er volgens mij niet alleen voor de fans van de performance-kunstenares. Ik weet niet of ik echt een fan ben, ik ben alleszins wel gefascineerd door haar werk en door performance-kunst in het algemeen. Ik weet niet helemaal wat ik daar mee moet. Na het lezen van dit boek weet ik het nog steeds niet helemaal, maar het is inspirerend, haar leven is straf. Wat een vróuw. 


Net uit: Een heel leven van Robert Seenthaler. Een pareltje. Dit boek is waar De acht bergen (Paolo Cognetti) en De pelikaan (Michael Driesen) samenkomen. Maar vooral niet kiezen, maar alledrie lezen en verliefd worden. Op mannen, op bergen.

woensdag 4 juli 2018

Daar gaan ze.




Ze gaan elkaar acht dagen niet zien.
Juno gaat een paar dagen weg met haar grootouders, Oona gaat op chirokamp. Wel zeven dagen.

Oona leest een boek voor. Ze knutselen olifantenmaskers zonder hulp of instructies, zelf verzonnen, zelf gemaakt. Ze toeteren. Ze knuffelen.
Juno begrijpt niet wat er staat te gebeuren, maar wel dat het belangrijk is.



Het vertrek van Juno is chaotisch, het vertrek van Oona vervult me met nostalgie. Chiroleiding die ongestructureerd spullen inlaadt, identiteitskaarten van kinderen verzamelt, praatjes met ouders slaat en discussieert welke koelkast er nu wel of niet meegaat. Een van de leidsters heeft al zwarte vegen in haar gezicht, ze haalt lachend haar schouders op. Vuil zullen ze worden.











Gisterenavond deed ik alvast een eerste kaartje op de bus. Want post is belangrijk, de uitdeling van de post is een heerlijk of een vreselijk moment op kamp. Ik had niet veel meer inspiratie dan mijn ouders vroeger, stel ik vast. Hoe gaat het daar op kamp? Is het lekker eten?

Ik onderteken met mama.
Al zeven jaar ben ik dat, en door het te schrijven, voelt het plots raar.

Maar daar sta ik, en ik zwaai.

Wij gaan vertrekken, zegt een leidster.
En dan draait ze zich nog even om voor de deur van de bus sluit, nadat ze de blikken van de ouders heeft gezien.

Ik ga op jullie kinderen letten, ik ga voor hen allemaal zorgen. 

Ik ben zo ongelofelijk blij.




dinsdag 26 juni 2018

Venkellof

De eerste dag zal ik je een hartige venkeltaart maken. Je zal verbaasd kijken. Maar de smaak van het deeg, de eieren, de parmezaan en de appeltjes stelt je gerust. Ook de vorm, want taart is altijd feest. Je hebt venkel gegeten. Je lacht verlegen. Ik vraag of je morgen terug komt.

De tweede dag serveer ik je gnocchi's. Misschien ken je gnocchi's, de deegballetjes die zowel pasta als aardappel zijn, waarschijnlijk heb je ze nog niet vaak gegeten, en zeker niet met venkel, zacht gestoofd en met veel tijm. Ik heb er een lichte roomsaus bijgemaakt, met sjalotjes en erwtjes. De gnocchi's heb ik niet platgekookt, maar even opgebakken in een hete pan. Ik heb je bord afgewerkt met enkele plukjes venkellof. Je aarzelt om die op te eten, maar ziet het mij ook doen. Ik geef een onhandige uitleg over de venkelknollen die verminkt in het groenterek belanden, ontdaan van hun frisse groen, en het is net zo lekker, dat venkellof.
Lekker, zeg je.
Lekker, zeg ik.
Je zal verzadigd zijn. Maar ook opgewonden en nieuwsgierig. Je vraagt zelf of je morgen ook misschien. Ik zeg ja, op de middag dan. En wanneer je die avond weg gaat en ik het pannetje saus schoonlik, kook ik alvast wat granen.

Ik sta de volgende dag vroeg op om fijne jonge wortelen te zoeken en radijsjes, met felle kleuren. Ik proef drie soorten olijven en kies de hele zoute. Ik leg de venkel koud, glaceer de wortelen met honing, pers een appelsien. Je bent er dan eindelijk. Ik heb op je gewacht.
Ik schenk je wijn, je kijkt me aan, je bent dicht bij mij.

En dan snij ik de venkel. Heel, heel fijn. De geur hangt tussen ons. Geen andere groente ruikt zo intens wanneer hij wordt aangesneden. Ik assembleer de salade en meng wortelen en granen. Het rood van de radijzen schreeuwt om aandacht, de citrusgeur doet een poging, maar de venkel heerst.

Ik kies twee mooie borden uit en een lepel om ons te bedienen. Maar nog voor we aan tafel gaan, nog voor ik je helemaal overtuigd heb van mijn geliefde knol, weet ik dat je naar venkel smaakt en dat ik je wil blijven proeven.











maandag 18 juni 2018

Een ongewenst bericht.

Mijn nichtje kreeg vandaag een chatbericht via Skype van mijn papa. Die dood is.
Ik kan mezelf niet tegenhouden. Ik open Skype en inderdaad, ook ik heb een bericht.
In het bericht staat enkel een link die meteen verraadt dat het om spam gaat.
Maar zijn naam staat daar. En een soort status. Dagen geleden voor het laatst
Daar wordt de zin afgebroken, daar werd zijn leven afgebroken.

De enige oplossing is dat ik mijn papa blokkeer.
Meld als spam.

Ik ben bijzonder kwaad op de wereld.