Tripjes in Uruguay: weekendje op de campo!

Ik heb ne goeie vent, maar het is niet de beste cadeautjesman. De basis voor een goed huwelijk (of toch dat van ons)? Zeggen wat je wilt en niet verwachten dat de ander dat wel kan raden. Ook vorig jaar kreeg ik zo een topcadeau. En nu gaf ik, ruim op tijd, een hint (niet eens subtiel) aan Michiel dat ik voor mijn verjaardag het liefst een verrassingsweekendje wou. Et voilà, het was een heerlijk weekend op het Uruguayaanse platteland!

We gingen naar de Estancia L'aguila Blanca. Een boerderij met paarden, koeien, honden, schapen en kippen. En lieve mensen. En ongelofelijk lekker eten, van het soort waarbij ook vleeseters niet zouden vinden dat er iets ontbreekt, ik waande mezelf in Zuid-Frankrijk bij een heerlijke groentetaart, geroosterde groenten en een salade. Met huisgemaakt brood en de perfecte flan als dessert. Of toch bijna, want die eeuwige dulce de leche heb ik er natuurlijk weer af moeten halen.

Er was niemand om ons persoonlijk programma te bespreken. We werden niet op een bepaald uur aan tafel verwacht. Er was geen check-out time of activiteiten tegen een additionele kost. Er was alleen maar rust en plezier.

We reden met de jeep naar waar het riviertje op zijn mooist is. We klommen op de rotsen en sprongen in de plassen.

We zagen nandu's (struisvogels) en capibara's (die heten eigenlijk anders, het is een gigantisch knaagdier en naar 't schijnt eerder een pest dan een zegen in dit land, maar wij voelden ons bijna op safari).

Het hoogtepunt was het paardrijden. Santiago, de echtgenoot van de kokkin (lucky bastard!), was onze persoonlijke gaucho: de Zuid-Amerikaanse versie van cowboys die vee hoeden. We kozen ervoor om samen met hem wat achter de koeien aan te zitten. We dreven, samen met een hond die ongelofelijk goed getraind was en zijn job perfect deed, zo'n 150 koeien samen die verspreid zaten over een gigantische weide. Santiago roept op de hond en op de koeien, zwiert met zijn armen en een soort van zweep en een uurtje later heeft hij er de koe weten uit te halen die last had van een van haar poten, de dierenarts zou er de volgende dag naar komen kijken. Ons stadsmeisje was volledig op haar gemak en zong vrolijk liedjes en mengde zich zonder enig probleem in de gesprekken in het Spaans.

Uruguay blijft nog steeds het land waar weinig te zien en te beleven is, maar heeft ons dit weekend toch aangenaam verrast! Ik heb al in betere bedden geslapen en het was eigenlijk echt te ver rijden voor slechts een nachtje. Maar als ik goed eten krijg, dan hoort ge mij in 't algemeen niet klagen.

Iets in de dertig. Een tikkeltje.

Daar moet je dan 31 jaar voor worden.

•  Om op een paard te zitten. En daar dan ook mee te rijden, ah ja. Voor mij is dat spannend ja. We gingen meteen zoals echte gaucho's achter de koeien aan, daarover later meer. 

• Om een dutje in de zon te doen, zonder zonnecrème te smeren (zoals mijn liefste me meermaals aanraadde). Rood bakkes dus, geen selfie vandaag. 
• Om 45 minuten te gaan joggen, in een zalige ochtendzon. En dat niet eens raar of uitputtend vinden. 
• Om te genieten van de zon die voor een keer geen lentezon is maar een late zomerzon of een sterke herfstzon, dat is eigenlijk correcter. 
• Om te gaan winkelen en een winterkleedje te kopen, dat doet toch vreemd. Maar het is een schoon kleedje. 
• Om aan de andere kant van de wereld de stad die nu mijn stad is vanuit de hoogte te zien en te denken, dat is hier zo slecht nog niet. 

• Om om half zeven 's ochtends een kleine meter warm kinderlijf tegen mij aan te voelen dat meteen wil weten of zij dan ook van mijn taart mag proeven. En dat niet erg vinden. 
• Om dus twee taarten te maken: een met acelga (snijbiet) voor haar, een met chocolade (véél chocolade) voor mij. Ok, we aten ook wel een stukje van elkaars taart en we deelden met Michiel en Michel, onze Zwitserse gast deze dagen.

• Om op de avond van mijn verjaardag (alweer) een opstel Spaans te schrijven. En dat niet eens echt vervelend of moeilijk vinden. 
• Om verjaardagswensen te krijgen van de andere kant van de wereld. En dat op alle mogelijke manieren. Met sms'jes. E-mails. Facebookberichten. Videoboodschappen via Skype. What's app berichten. En een e-card, hoe lang was het niet geleden dat ik nog een e-card kreeg! En het was een super grappige, ik lag strijk. En een échte postkaart, met een pakketje en al. Hoera! 

Lang zal ik leven en met veel plezier!

Reisverslag Patagonia

Ik had nooit gedacht dat ik een blogbericht met deze titel zou schrijven. Wat een reis. Wat een kans.

Ik moet eerst zeggen; Patagonia is groot en wij zagen maar een klein stukje. Ook waar we een tijd geleden in Chili waren, zaten we eigenlijk al deels in (het noorden van) Patagonia. Nu vlogen we, via Buenos Aires, een stuk zuidelijker, naar El Calafate en El Chalten.

El Calafate - gletsjers en zon
Negentien graden zei het weerbericht en dat was het ook. De eerste dag boekten we excursies voor de volgende dagen en genoten we van een grote leuke speeltuin. En het uitzicht. Oh ja.

Na een zoet ontbijt in onze hosteria komt een busje ons ophalen voor de alternatieve gletsjertour. Het alternatieve meisje gidst ons door het landschap langs een alternatieve route. We zien struisvogels (niet helemaal correct zegt de bioloog, rhea's). We eten de zure blauwe bessen, het stadje draagt hun naam.

We stappen uit aan een estancia, waar dit schaap Oona even later onderuit haalt.

 Dan is het tijd voor een alternatieve wandeling, recht op de gletsjer af. Een stuk ijs drijft voorbij, Michiel wil eraan voelen, we willen weten, dit is echt en hier en nu.

De Perito Moreno gletsjer is ongelofelijk indrukwekkend. We lopen over bruggetjes en trapjes en kijken verschrikt op als er weer een stuk ijs in het water dondert.

 Daarna is het nog tijd voor een korte boottocht (niks alternatief, gelukkig niet op de grootste boot) waar we nog dichter bij de gletsjer komen.

De volgende dag gaan we naar Estancia Cristina, een eenzame historische boerderij. We nemen we een bus, een katamaran, de voeten, een jeep, en terug de katamaran en de bus. Dit is onze dag: onderweg zijn. We vervelen ons niet. We varen, rijden en schokken door het indrukwekkende landschap. We wijzen naar het blauw van een meer, naar het wit van besneeuwde toppen, naar een vogel in de lucht.

El Chalten - bergen en wind

Een dikke tweehonderd kilometer in een busje, een dochter slapend op de schoot en een boek van Arthur van Japin in de hand. Al wordt er meer gekeken dan gelezen. Ik zie guanacu's, een soort lama's. En water en bergen en steppe. Er is alleen deze weg, een estancia om de vijftig kilometer en verder niets, niets. En dan, een dorp, want hier is een berg, de Fitz Roy. Hij zit in de wolken, maar we rijden er recht op af.

We slapen waar geschiedenis speelt:  Estancia La Quinta, drie generaties leefden en overleefden hier zonder dorp nabij, vijfhonderd kilometer om boodschappen te doen, zo. Voor de vierde generatie werd het anders, er kwam een dorp, er kwamen toeristen, nu grazen er koeien en geen schapen. Niet de mooiste kamer, zeker niet de beste soep, maar lieve mensen met een verhaal en een hart.

De wandelweg naar het dorp over de bergen is prachtig. Condors vliegen boven onze hoofden.

We maken een prachtige wandeling naar Laguna Torre, een wandeling die lang maar niet te zwaar is, in een bos waar de eerste herfstkleuren zijn. En waar we een zeldzame huemul zien, er zijn er nog maar een stuk of vijftien in het hele park.

En als er wind is, dan wil zij haar muts. Haar handschoenen. En in de draagzak. En dan is het goed. Dan kunnen wij weer praten over wat een condor eet en of een koe een lakentje wil als ze wil gaan slapen.
Serendipiteit als blijkt dat we een heerlijke kaasfondue (met huisgemaakte broodjes) kunnen eten bij de Chocolateria waar we dachten iets zoets te kiezen. We genieten van de zon en kopen chocolade voor de tocht de volgende dag.

We wandelen van Hostel Pilar naar camping Poincenot, dichter bij die mooie berg, de Fritz mogen wij zeggen. We praten met andere wandelaars en raken in de knoop met alle talen door elkaar. Weer een mooie lange rustige wandeling met weinig hoogtemeters en dat is maar goed ook, met veertien kilo op de rug.

 De dag daarna wandelen we nog eens van de Estancia naar het dorp en naar een waterval. Oona wil niet meer op de foto. Er is teveel wind of het is tijdsverlies, ze wil liever praten.

De voorlaatste dag, gaan we terug naar El Calafate is er nog een natuurgebied met honderden vogels, de flamingo's zijn roze, de eenden hebben een blauw hoofd en er krijst een kleine roofvogel die snel wil paren. Oona wijst ons de weg, langs de gele paaltjes, en heeft er genoeg van als wij keren maar de wind niet. We dragen haar naar het hotel voor één nacht, voor een kruidenthee en een muffin met lavendel.

----

Iemand heeft me ooit gezegd dat je je nooit mag verontschuldigen voor je geluk. Ik probeer daarnaar te leven, maar na een reis als deze, voel ik dat gevoel weer bovenkomen.
Dat wij hier zijn. Dat wij dit mogen meemaken. Dat wij weer zo'n vlotte reis hadden, zonder ongemakken. Dat het fantastisch weer was. Dat wij elkaar hebben. Dat wij.

Gegeten en goedgekeurd: februari

Wat dachten jullie van een nieuwe rubriek? Ik kook hier graag en veel, maar ik ben niet zo geniaal dat ik zelf recepten uitvind. Hoogstens een beetje aanpassen naar mijn goesting of idee van het moment. Maar ik word soms zo enthousiast van lekkere recepten (die ik dus online vind) dat ik het van de daken zou willen schreeuwen. Die wafels bijvoorbeeld. Of dat ijsje! Maar het punt is natuurlijk dat geen kat hier mij zou verstaan én dat ik niet boven het lawaai van de constructiewerken aan de overkant zou uitkomen. Maar voilà, wat niet in het echte leven kan, kan uiteraard weer op deze blog. En omdat ik jullie niet elke week zou vervelen met telkens wéér een recept dat ik fantástisch vind, zal ik ze bundelen per maand. Goed idee? Goed idee!
Foto's ontbreken want dat is toch zo moeilijk, foto's maken van eten, dat laat ik liever over aan specialisten. Maar het is anderzijds een beetje treurig zo, dus ik zal voor de maart-editie toch minstens een keer een foto maken.

Wat aten we in februari? 

Hartige Wafels
Ja, we kochten hier een wafelmachien. Dat was nog maar een keer gebruikt. Maar vanaf nu elke week. Denk ik. Want deze wafels zijn perfect. Ze zijn gezond (bloem+ei+melk, lees jij iets ongezond?). Supersnel. Dus als ik weer eens brood ben vergeten te maken of als ik geen zin heb in brood (met maar 2 bloemsoorten is het brood altijd hetzelfde). Besmeren met philadelphia, geplette avocado, gerookte zalm,... Zo lekker, zo snel en het is toch zo tof op je bord.
De zoete variant maakte ik nog niet maar dat komt wel!

Wupperlekkere wafels
Die zijn heel lekker. Ook de dag erna. De dag daarna: ik zou het niet weten want ze waren op. Oona nam ze mee naar de Jardín (om de beurt moeten ze het vieruurtje meenemen) en daar vielen ze ook in de smaak.

Zwarte bonen
Dit is echt fantastisch lekker. Niet moeilijk, moet alleen lang pruttelen. Ik had hier niet van die gerookte pepers uiteraard, wel gerookt paprikapoeder (dat moet je echt in huis halen!) en ik zou er volgende keer wat meer van in doen. Ook de zure room met komijn erbij is geweldig. Vroeger haatte ik komijn (alsook koriander) maar ik vind dat tegenwoordig geweldig lekker.
Nog 2 porties in de diepvries, jippie!

Pasta met snijbonen
Snijbonen, ik denk eigenlijk niet dat ik dat al had klaargemaakt.Ik denk aan lange platgekookte vaalgroene stengels, nee. Maar er is een voornemen van onbekend is onbemind. Dus ik legde een pakje (bio!) snijbonen in mijn winkelkar en koos voor dit recept en het was, u raadt het al, fantastisch lekker. De geroosterde sesam en nootjes erbij is perfect. Ik nam in verhouding wel meer bonen. We aten er een harde kaas bij die ik raspte, zeer zout maar dat past hier wel bij. Het is een pasta zonder saus (ja!), dus kies voor pasta van goede kwaliteit. Gelukkig geen probleem hier...

Focaccia
Sinds de kookcursus ben ik wel voor het maken van brood, pizza, empanadas,... Dit focaccia recept deed wat het moet doen, ik strooi echt schandalig veel grof zout erboven op, maar dat is toch zo lekker. Het kan misschien nog iets luchtiger.

Risotto met snijbiet
Een recept gewoon via google gevonden en het was perfect. Snijbiet is hier een andere variant dan in België, maar het kan volgens mij evengoed, of met spinazie. Het idee om de snijbietblaren te blancheren en dit dan meteen te gebruiken als bouillon: geeft veel extra smaak! Ik heb van de overige bouillon nog lekkere soep gemaakt de dag erna. Ik bakte ook nog wat oesterzwammen erbij, gewoon omdat het lekker is.

Bananenijs
(Met reclamestem)
Bananenijs zonder room? Zonder suiker? Met eigenlijk alleen maar banaan? En toch kei lekker? Ik dacht eerst ook dat het onmogelijk was. Tot ik dit recept ontdekte!

Oh man wat is dit lekker. Bananenschijfjes mogen gerust langer in de diepvries dan er staat in het recept. Ik vergat ze en maakte het een dag later en het was ook perfect. Gewoon met de staafmixer en het is perfect.

Pan Relleno (gevuld brood)
Dit is een recept van de kookcursus die ik volgde, super lekker.

De verschillende opties;

• alles in de broodmachine zwieren en op een deeg programma zetten (bij mij noemt dat 'pizza)
• alles in de keukenrobot zwieren met de deeghaak
• alles manueel kneden, de methode met het kuiltje gebruiken. Zie het wereldwijde web of, in geval van nood, ik ben uw bereidwillige helpdesk

Voor het brood
500 gram bloem
250 cl melk
100 gram boter
25 gram verse gist
12 gram zout (ja, dat is veel)

Voor de vulling
1 grote ajuin of een paar lente-uitjes, even voorbakken in genoeg olijfolie
400 gram kerstomaatjes
400 gram mozarella (ik doe wat minder of zelfs maar de helft)
basilicum, oregano, look, ... wat je lekker vindt

Deeg van maken dat je 1x laat rijzen zodat het verdubbeld is.
Deeg doorkneden en uitrollen tot een lange lap, dus een eerder een ovaal.
Dan langs een lange kant de tomaatjes, ajuin en kaas verdelen. Dan beginnen oprollen, je moet minstens 2 keer kunnen rollen, dus 2 deeglagen rond je vulling.
Dan je lange slang snijden in korte stukken (5 cm ongeveer), deze op hun 'kant' zetten en opnieuw even laten rijzen (15 à 30 minuten). Bakken in een oven van 180°C voor minstens 15 minuten. Het is brood hé, dus niet wachten tot het bruin ziet, maar totdat het hol klinkt als je erop klopt.

Smakelijk! En laat weten als je iets hebt uitgeprobeerd.

La biblioteca

Toe te voegen aan het lijstje van dingen die hetzelfde zijn in België en Uruguay: de dames achter de balie in een bibliotheek. Minstens 45, zwart geverfd haar, een klassiek goudkleurig brilmontuur met een touwtje achter hun nek. Ze kijken streng, maar aan het eind van je praatje glimlachen ze toch. Graciela, zo heet ze. 

Ja, we mogen boekjes lenen. Daar staan de sprookjes en daar de boekjes voor de allerkleinsten. Oona vond ook al een pop en kussentjes om op te liggen.

De bib zit in een paviljoen met tralies voor de ramen op een plein in een vuile buurt van Montevideo. Omsingeld door bussen, want dit plein is ook een busterminal. Lezen tussen de uitlaatgassen, zoiets. 

We mogen maar twee boekjes kiezen. De drie biggetjes, iets met auto’s en iets met een draak vliegen terug in het rek. Een week tijd krijgen we, dat moet genoeg zijn voor Roodkapje en een boekje met dieren dat we moeten raden. We leren dat una trompa een slurf is.

Graciela vult een kaartje in, en schuift dit in het flapje dat daarvoor dient op de achterkant van het boek. Het boek van Roodkapje heeft geen flapje. Dan neemt ze een ander papiertje, waarop ook dat datum wordt genoteerd en ik moet weer even handtekenen. Ik begrijp niet goed welke papiertjes voor mij zijn en welke voor Graciela en hoe zij nu weet welke boeken ik heb geleend. Wat maakt het uit? We volbrachten dé administratie. 

En ik ben terug tien. Ik mag met mijn zus alleen naar de bib. We stoppen eerst langs de snoepwinkel, altijd en altijd stiekem. Als de boeken plakken en de mevrouw van de bib ernaar vraagt, weten wij van niets, onze mond plakt nog toe. Ook hier worden kaartjes ingevuld en een stempel gezet met de datum. Beschadigingen aan boeken worden op de eerste pagina genoteerd (scheur pagina 12) en daaronder een paraf. Alsof het daarmee is opgelost. De mevrouwen van de bib kennen ons, leggen soms nieuwe boeken voor ons klaar, maar toch, ik ben op mijn hoede. De balie is geloof ik veel te hoog om me daar echt thuis te voelen.
Papa dreigt dat we de boetes voor het te laat inleveren van ons zakgeld moeten betalen. We zijn weer te laat, niet omdat we onze boeken niet gelezen hebben, wel integendeel, eenmaal uitgelezen, worden ze vergeten. Maar we hebben het zakgeld altijd kunnen houden voor snoep, onderweg.

Een weekje later gaan we terug. Oona wil het zakje dragen. Ze probeert het verschil te begrijpen tussen kopen en lenen. Of nee, ik probeer het haar uit te leggen. Graciela is blij om ons te zien, haar zuinige glimlach haalt ze wat sneller boven. Als bij wonder tovert ze uit een schuif papiertjes tevoorschijn die inderdaad overeen stemmen met onze boekjes. Nu kiezen we Doornroosje en een boekje van Muis met flapjes. En er worden blaadjes ingevuld.

Weer krijgen we een week de tijd maar Graciela waarschuwt ons alvast. In maart gaat ze op vakantie. En dan zou het wel eens kunnen dat de bib in de voormiddag gesloten is. Want de mevrouw die haar komt vervangen. Tja. Ze kijkt me over haar leesbril aan. Het is een blik waarop ze een hoofdknik van mij verwacht.

Voor we thuis zijn hebben we het boek van Muis al twee keer gelezen op de bus. De pagina van Muis op de boerderij, met een koe, kippen, een schaap en een varken uiteraard, kunnen we ook al in het Engels. Twee boekjes voor een week, het is voor ons te weinig.

Follow me!

Ik heb iets nieuws, ziet ge, daar links?
Als ge verschillende blogs leest: dat is toch wel handig, die bloglovin'
Als ge alleen maar mijn blog leest, dan is dat ook goed hé.

Enfin, tis maar nen tip.

Follow my blog with Bloglovin

Wist je dat?

Waar is de tijd dat er overal wist-je-datjes te lezen waren?
Een format waar weinig op te beknibbelen valt, me dunkt!

WIST JE DAT:

• we hier al bijna vier maanden zijn?
• ik drie maal per week ga zwemmen én drie keer per week ga lopen!
• telkens niet echt lang of veel, maar toch?
• als ik dus zou afvallen van discipline, mijn BMI zou al lang een perfect peil hebben bereikt!
• ik al een goeie vriendin ben met Evy Gruyaert?
• ik één keer thuis was net voor het onweer en er een andere keer middenin zat?
• dat Evy dacht wel goed vond? Ik ben fier op jou, zei ze!
• er na 21u niemand in het zwembad is, nochtans open tot middernacht?
• ik al zwemmend wel geïntimideerd geraak door een meeuw-achtige vogel, maar dat ik die blijf negeren (het is een vogel, het is een vogel, het is ...) en verder zwem?
• Michiel al weken geblesseerd is door een verstuikte voet twee maanden geleden?
• we al twee leuke zaterdagse lunchplekken hebben gevonden? 
• ik mijn job mis!
• mijn collega's fantastisch bezig zijn en mij totaal niet nodig hebben?
• melk hier verkocht wordt in een soort van plastiek zakken? 
• dat ik nog geen enkele keer zo'n zak hebben kunnen openen zonder smossen?
• dat Oona dat er altijd nog eens inwrijft?
• we over twee weken op reis naar Patagonia gaan?
• Oona en ik gisteren naar de bib zijn geweest?
• dat ik daarover een apart blogberichtje zal schrijven?
• je dat natuurlijk niet kon weten en dat dat dus eigenlijk een stomme vraag is?
• ik vandaag €9,38 uitgaf voor een klein bakje pijnboompitten!
• dat wel gesmaakt heeft?
• we intussen een auto hebben?
• waar ik uiteraard niet mee kan parkeren, zeker niet in die supersmalle ondergrondse garage onder onze toren?
• met veel tristesse het mobiliteitsnieuws in Antwerpen volg?
• ik intussen speciaal naar het postkantoor in de oude stad ga omdat ze daar wél mooie zegels plakken (en geen lelijke etiketten) voor het briefschrijfproject?
• ik ook een kookcursus volgde?
• ik dus nu empanadas/pizzas/hartige taarten bak à volonté?
• Michiel nu vaak 'on site' gaat werken wat zoveel betekent als aan de andere kant van het stad waar ze den breakwater gaan bouwen?
• hij daar al drie dagen lang rijst met bonen krijgt?
• de eerste dag ik toevallig ook bonen had klaargemaakt, kei lekker trouwens?
• er eigenlijk wel wat volk over de vloer komt? Er passeerden al collega's van Michiel, zijn baas uit België, studenten uit Leuven, en een neef die op een cruiseschip werkt? 
• en dat er dan nog een vriend langskomt die in Buenos Aires zit voor een tijdje en ook nog Michel die we hebben ontmoet in Chile en prompt hebben uitgenodigd in ons appartement?
• er momenteel vier IMDC-collega's hier zijn?
• de Spaanse lessen op dinsdag en donderdag alsmaar leuker worden, dus het moet toch zijn dat we vooruitgang maken!
• we iedere week (ja, echt iedere week) een opstel moeten schrijven? 
• ik heel veel goesting heb in een pannenkoek met kindjessuiker?
• Oona soms vergeet om mij nog een kus te geven omdat ze zo enthousiast haar klasje binnenloopt?
• ge bij het typen van wist-je-datjes ook ineens uitroeptekens begint te typen! Sebiet begin ik nog met hoofdletters ook, hou me tegen!!
• ik nu niet meer wat schrijven?
• ik dus ga stoppen?
• (dit nu eenmaal de manier is waarop ge échte wist-je-datjes moet afsluiten?)

Amai, dat was plezant.
Ik moet dat meer doen, bloggen in de stijl van een rakwi*-programma uit de jaren negentig.


*rakkers-kwiks, chiro dus