Bio en eco enzo - voornemen nr negen

Bij mijn vorige post kwam ik aan acht voornemens voor 2012. Er is nog een negende. Beter leven, in de zin van ethischer, gezonder.
Ten eerste , meer bio dus. Dat is vaak lekkerder: yoghurt pur natur, biomelk. En eitjes. Want na het lezen van Dieren Eten was ik nogal geschokt over de zogenaamde vrije uitloop. Maar ik word niet fanatiek. Bio ontbijtgranen zijn niet te vreten. Eigenlijk alles wat ongezond en lekker is (snoep! chips!) is in de biovariant een ontgoocheling. En Ecover shampoo is gewoon niet zo goed.  Biotampons? Ik dacht het niet.
Ten tweede, de ecologische voetafdruk. Over enkele dagen hebben we een bedrijfswagen dus ik heb wat goed te maken. Om van citytrips nog maar te zwijgen. Appels en peren, enkel van bij ons. Geen Spaanse aardbeien buiten het seizoen. Meer kool in de winter, minder courgette. Veggieburgers met soja die niet uit Brazilië wordt overgevlogen (moet ik nog uitpluizen) . Ik heb een app'ke geïnstalleerd dat me hopelijk zal helpen.
Ten derde, vlees en vis. Vlees mijden kost me weinig moeite. Maar wat met vis? Dat ben ik altijd blijven eten, ik lust het graag en maak mezelf dan wijs dat het gezonder is dan vlees. En die overbevissing ... stokpaardje van mijn liefste. Voor tonijn doe ik het drastisch :geen tonijn meer op mijn bord. Doe ik al enkele maanden, maar tonijnsla mis ik. Voor de andere viskes neem ik me voor de viswijzer te checken. En op restaurant is dan een uitzondering, want ik heb geen zin om telkens naar de herkomst van de vis te vragen. Nu nog die scampi's nakijken ...
Ten vierde, meer fair trade. Rijst, chocolade, ... de klassiekers. Maar ook vaker passeren voor cadeautjes.
Ten vijfde, de bank. Sinds 2 maanden zit ons spaargeld bij Triodos en doen we aan ethisch bankieren. Correctie, zullen we ethisch bankieren want we hebben na de bouw van ons huis het cijferke 0 van dichtbij gezien.
En dan zijn er nog ggo 's. E -nummers. Verdachte suikervervangers zoals Aspartaam.Maar dat is dan misschien voor 2013.

Reisverslag Bilbao

Geen groot plan, maar toeval. Michiel volgt nu en cursus rond marine ecology, in een stadje ten noorden van Bilbao. We koppelen er een lang weekend aan.
Vrijdag vertrokken met Brussels Airlines. Ging heel vlotjes. Oona was super goed gezind. Het luchthavengebouw van Bilbao is heel mooi. Transparant, licht. Als een duifje ligt het in het landschap. Een kort busritje en we waren al aan ons hotel. Niets bijzonders, maar een vrij grote kamer met een prima babybed.
We trekken de stad in, drinken een rode wijn voor 1,5 euro en wandelen langs de rivier. We zien het Guggenheim stralen, zelfs in het grijze weer. We verzeilen bij Victor Montes op het centrale plein. Njammie.

Zaterdag naar het Guggenheim. Prachtig, ik heb er bijna geen woorden voor. Het is me nog niet vaak overkomen, dat een gebouw me echt raakt. Theater gaat er vlotjes in. Kunstwerken soms. Maar gebouwen... het blijven bijna altijd stenen, beton. In het Jüdisches Museum in Berlijn is het me overkomen. En nu dus ook. Licht. Ruimte. En daar staan dan nog eens prachtige dingen in. In de sculpturen van Richard Serra kan je wandelen. Oona kijkt haar ogen uit. Brancusi zijn vogelkes blijven mooi.
En dan eten we geweldig lekker in de Bistro van het museum. En ongelofelijk goedkoop. Michiel laat zich gaan en bestelt kreeft. Ik geniet van heerlijke vis en een luxe-wentelteefje-meets-crème-brûlée.
Het stortregent. We kruipen gezellig bij elkaar en kijken naar de documentaire 'man on wire'. Mooi.

Zondag ontbijten we zoals de Basken dat doen. In een bar. Staand. Snel. Met van die dunne serviet-papiertjes. Waar iets op gedrukt staat in het Baskisch. We trekken naar de oude stad. De overdekte markt is gesloten en alle winkels zijn dicht. Maar er is veel volk op straat. Op zondag staan alle families buiten op straat te aperitieven (ah ja, die kleine bars zijn veel te klein voor al dat volk) en eten pinxtos. Pinxtos zijn de Spaanse tapas en meestal worden de hapjes gepresenteerd op een stuk (goed!) stokboord. We bemachtigen een tafeltje in de zon, bestellen rode wijn, voor ons scrabble, voor Oona gebrabbel. Het is genieten. En om half drie is de zon achter de gebouwen verdwenen en is het plein plots leeg.

Maandag maakten we een uitstapje naar San Sebastian (Donostia in het Baskisch), het stadje waar Michiel zijn opleiding zal doorgaan. We kiezen voor de trein, en tsjoeken 2,5 uur door een grijs landschap. 'The scenery' zoals de mevrouw van het toerismebureau in verbazend goed Engels beschreef, gaat aan ons voorbij. Maar scrabble en gebrabbel maken een heerlijke ochtend. Het laatste stukje is prachtig. De spoorlijn loopt langs de kust en af en toe piept de oceaan. Het ochtendgrijs is weg, we stappen in een zalige winterzon in deze badplaats. Het is misschien wel zoals Oostende in de vorige eeuw. Denken we. We maken een lange wandeling langs de drie stranden van het stadje. Wat winkelen en we eten weer heerlijke pinxtos. We gaan terug met de bus en ons schatje slaapt in de draagdoek.

Dinsdagochtend nog even naar de oude stad. Die overdekte markt stelt niet veel voor. We zoeken nog een mooie muts voor Michiel (niet gevonden).
En dan is het tijd voor Michiel om naar de cursus te vertrekken. We passeren met ons drietjes een man die ons lotto-biljetes wil verkopen. 'Lotteria?' klinkt het. Nee, zegt Michiel, dankjewel, het geluk dat heb ik, geloof ik, al.

Middenin de nacht + C'est moi, le monstre

Middenin de nacht - Toneelhuis

foto Koen Broos

Anarchistisch familietoneel. Ik vond het wel tof, maar ik moet eerlijk toegeven dat er achteraf toch niet veel is blijven hangen.  Ik ben een groot Tellegen-fan en dat speelt ook wel mee. Hoewel, ik heb eens echt een stomme voorstelling gezien, een paar jaar geleden in de KVS. Hier bleef de prachtige fantasie en filosofie wel overeind. Ik heb me wel verbaasd over de beginscène. Heel erg mooi (én grappig) wordt er gespeeld met de regels van toneelspelen en vertellen. Een vertelstem vertelt een verhaal, de acteur zegt af en toe iets. Op den duur ontstaat er echter interactie tussen de vertelstem en de acteur, er wordt de draak gestoken met de klassieke vertelstructuur. En de kinderen vonden dat heerlijk.

En dan ging ik ook naar C'est moi le monstre  van Pascale Platel. Een bewerking van Platel van het verhaal van Belle en het Beest. Dat was de tweede film die ik ooit zag in een echte cinema en had een grote impact. Ik was niet helemaal mee in het prinsessenthema (mijn nicht daarentegen wel), het waren vooral de dansende theekopje die in mijn herinnering bleven steken.
Pacale Platel laat een zalige Gentse woordenschat los op dit verhaal, het is woordensmullen. Maar de muziek, een heel belangrijk element in de voorstelling, live ook, kon me niet raken. Een keuze drong zich op: voluit gaan voor klassiek (wat heus wel kon, de zanger die het beest vertolkte kon er wat van) of onnozeliteiten. Nu kwam er nu een klassiek stuk een zotte versie van love me tender. Awel, het werkte niet bij mij. Gelukkig trok Platel mee telkens snel genoeg terug in het verhaal.

pendelaarsonderzoek

We bedachten een ingewikkelde constructie voor maximaal familiaal geluk. Dat was buiten de NMBS gerekend. Mijn liefje bracht Oona naar Brussel en dan zou ik met ons schatje naar huis gaan.
Van Brussel noord naar Antwerpen Berchem, meer dan een uur onderweg. Met een overstap en dus extra op en af een trein en twee extra trappen. Geen lolletje met een buggy. En dan tien minuten wachten bij min vijf. En dan rechtstaan. Natuurlijk. Gelukkig viel dochterlief dan toch in slaap.
En dan had ik de keuze, ergeren of observeren. Het werd het tweede. Een kort antropologisch gedragspsychologisch onderzoek bij de pendelaar.
De eerste fase: de ijsbeerfase (ja schatje, ik weet het ook niet. Ze sturen ons van hot naar her. Ik zal iets laten weten als de lasagne in den oven moet)
Dan: de woedefase (Ja, negeer mij maar, mijnheertje de conducteur. En maar staken. Zullen wij anders eens staken.)
Vervolgens: de stressfase (verdorie, geraak ik nog bij op die trein? (en heel stil mompelend) moet die voiture er ook nog op of wat?)
Dan: de zuchtfase (zucht)
En dan, het beste, de mopjesfase.
Wat een lawaai. Sebiet stijgen we nog op. Dan zou nog niet slecht zijn, zijn we misschien rapper thuis.
Ik denk niet dat de conducteur komt. Pas op, soms ze komen ze heel rap. Vraagt dat maar aan hun vrouwkes.
NMBS. Niet met mijn ballen spelen. 

Terug een stressfase (oh nee, er moet iemand af)
Een ijsbeerfase (ja schat, zet de lasagne er maar in. Ik ben er sebiet. Allé ja, als het meezit.)
Een woedefase (gaan we nog een beetje stilstaan?)
En de laatste fase heb ik gemist wegens stress bij mezelve om met een slapend, koud kind heelhuids van de trein te geraken.

Wie het ongelofelijk vindt dat wij naar de andere kant van de wereld reizen met een baby; dat is werkelijk niets vergeleken met een ritje Brussel-Antwerpen. De eerste hulpvaardige stewardess ben ik daar nog niet tegengekomen.

Ssst. Hier pendelt men.

Het is stil op de trein. Geritsel van kranten en af en toe een zucht. We kennen elkaar niet, maar we gunnen het elkaar. Nog even de ogen dicht, nog even staren naar buiten, nog even. Een meisje studeert wiskunde, een man bestudeert nauwgezet de voetbaluitslagen, een vrouw eet een boterham met kaas. We luisteren naar de conducteur. Steeds een andere stem die steeds hetzelfde zegt. Nous arrivons à Bruxelles-Nord, Bruxelles-central et Bruxelles-midi. Als de trein zo meteen aankomt, dan zullen we rustig aanschuiven en ons laten meevoeren met de stroom. We verzetten ons niet, we doen mee en zullen ontkennen dat we hiervan genieten op een of andere manier. Dat die trein met zijn geur en vertrouwde geluiden onze week zachtjes laat beginnen.

Voornemens

Ok, het is al twaalf januari en men zegt dat voornemens ouderwets zijn. Ik ga dan voor retro, dat klinkt cool en mij werkt dat wel, mezelf bij de haren trekken aan het begin van het jaar. 2010 was het jaar waarin ik assertiever werd tegenover kappers (dat is wel weer wat geminderd) en in 2011 ben ik terug gaan sporten.
Maar dus, 2012.
1. zeven kilo afvallen
Klassieker natuurlijk. Het moet gedaan zijn met zwangerschapskilo's en ik heb een prachtige jeans liggen waar ik nu veel te dik voor ben. Niks gezever dat je mooi bent zoals je bent, vet is ongezond en elk pondje gaat door het mondje. Dit jaar motiveer ik mezelf met www.stickk.com en ik kan dat iedereen aanraden!
2. Sporten
Ook klassiek, maar gemakkelijk want ik ben al goed bezig. I-Fitness achter den hoek is een aangename, vriendelijke fitness en de spinningleraar van dinsdag en donderdag heeft een verbijsterend goede muzieksmaak. Zondag is boenkeboenk, maar dat is eigenlijk wel een goed moment, zo rond half elf.
3. Elke maand 1 stuk naaien
Dat moet toch wel te doen zijn. Ik dacht me eerst iets voor te nemen als 'voorzichtiger en nauwkeuriger te werk gaan', maar ja, misschien ben ik voor altijd de lousy naaister. Ik ben momenteel bezig aan een voetenzak voor Oona en aan de voorkant ziet het er prima uit. Wie maakt zich ooit druk om die achterkant?

mooie voorkant

'broddel' achterkant

4. Minder slecht eten
En dan bedoel ik slappe broodjes, fletse slaatjes, slechte koffiekoeken... Dat zijn verspilde calorieën. Als ik goed eet, snoep of drink, zal het kwaliteit zijn. Het geld dat ik uitspaar door geen boucht te kopen, kan ik dan investeren in écht lekkere dingen.
5. Emotie en werk iets meer loskoppelen
Men zegt dat het schoon is dat mensen hun job met hun hart doen. Maar bij mij gaat dat er wat over. De juiste dingen relativeren en als het misloopt, kanaliseren. Rustig blijven. Rustig denken. En geloven dat het goed komt.
6. Terug toneel spelen
Want ik heb zo'n goesting. Het is te lang geleden. Ik mis het echt.
7. Meer koken uit kookboeken
Het valt het nog mee, het aantal kookboeken in mijn kast. Maar toch. Uit de meeste heb ik nog maar twee of drie dingen gemaakt (met uitzondering van de kookboek van den boerinnenbond). Ik kreeg van Margo het prachtige boek 'vergeten groenten'. De laatste aardperen zitten nog in de grond van de moestuin, dus dat komt wel goed.
8. Schilderkarweitjes in ons huis en tuintje inrichten.
Deurstijlen, dampkap, traphal, berging,... allemaal nog likje verf nodig. Pardon, een likje zal niet volstaan, verf kopen, afplakken, primer en dan nog 2 lagen, poetsen, de hele santenboetiek. Niet veel goesting in. Maar als dat gedaan is dan mag ik ons tuintje inrichten van mezelf. Toffe planten in leuke bloempotten, een goeie tuintafel, lampionnetjes.

Acht is een stom getal. Misschien dat ik er dus nog bij verzin. Tot eind janauri mag dat wel, niet?

Onderuit

Gisteren ging ik nog eens zwaar onderuit met de fiets. Het was lang geleden, maar het deed niet minder zeer. Wie kan mij vertellen hoe ik het kruispunt Statiestraat/Posthoflei reglementair én veilig kan oversteken met de fiets? Ik wacht braafjes aan het verkeerslicht, maar zit dan plots aan de verkeerde kant van de Statiestraat op het voetpad. Statiestraat dan maar schuin oversteken naar de busstrook waar ook een fietsje op geschilderd staat. Die busstrook ligt iets hoger, en wordt begrensd door een randje. Van gladde blauwe hardsteen. Een glijbaan bij vies miezerweer. Mijn fiets glijdt gewoon weg en ik glijd gelukkig wat mee. Ik weet meteen dat het maar blauwe plekken zijn. Hard geschrokken dat wel. Maar daar is al een Turkse man. Hij kijkt bezorgd en maakt zich kwaad. 'Het is die steen, die steen, ik heb dat al gezien, het is die steen'. Een fietser stopt en doet het verhaal van zijn val, op exact dezelfde plaats. Ik heb zin om te huilen als een klein kind maar voel me sterk door deze twee lieve mijnheren en ben weer blij met mijn stad. Waar er nog mensen ondanks tegenslagen blijven fietsen en andere mensen in hun beste Nederlands even wachten tot ze zien dat je helemaal ok bent. Trouwens, toen ik tijdens mijn zwangerschapsverlof vaak met de voiture de tram of bus nam, met bijhorende trappen in de metro, werd ik quasi altijd metéén geholpen. En meestal door mannen van rond de dertig met een kleurtje. Ik maak me soms kwaad op mijn stad, maar ik hou van haar inwoners.