keuzestress

Ik lees graag en veel theaterrecensies. Voornamelijk in De Morgen, maar ook af en toe in De Standaard, Knack, Zone 03,.. Zo blijf ik op de hoogte van wie er wat speelt en ik onthoud dat ook relatief goed. Ik lees veel meer dan ik ga kijken. Véél meer.
Maar hé, ik heb te weinig tijd. Ik moet keuzes maken. En daarom zijn recensies er. En natuurlijk verschillende recensent en ik af en toe van mening, maar dat gebeurt eigenlijk niet zo vaak. Vaak reserveer ik pas als ik de recensie heb gelezen. Zo mis ik veel. Tezuka van Sidi Larbi Cherkaoui bijvoorbeeld, omdat ik las dat het goed is, maar niet zo goed als zijn vorig werk. Ik heb nu al spijt. Maar zo zag ik ook al veel dingen waar ik anders misschien niet was toe gekomen. Deurdedeurdeur van SkaGen bijvoorbeeld, het grappigste stuk dat ik ooit zag. En ooit een stuk in de haven in Lillo, waar ik Bruno Vanden Broecke voor het eerst zag en nooit meer vergat.
Met boeken gaat het ook zo. Maar boeken lees ik nog sneller omdat iemand anders enthousiast was .
Ik ben echt één van de makkelijkste beïnvloedbare mensen die er zijn. Tis dat u dat weet.

herfst op je bord - pompoenpannekoeken

Meng in een kom: 250 gram bloem + 3 tl bakpoeder, 150 gram suiker, nootmuskaat en kaneel.
Meng in een andere kom: 250 gram pompoenpuree (gestoofd en gemixt), 3 eieren, 250 ml melk, 100 ml soja-olie en eventueel wat vanille extract.
Meng de inhoud van de 2 kommen.
Bak vrij dikke pannenkoeken en eet met een beetje bruine suiker.
Ik weet niet of dit een dessert is, een avondmaal of een tussengerecht.
Het is ongelofelijk lekker.

cultuurtoeleiding

In een week tijd ging ik met drie allochtone moeders naar het museum en met een blinde naar een openluchtspektakel. Het ene was gepland, het tweede was toevallig. Het ene was in mijn job het andere helemaal niet. Mijn job is mensen toeleiden naar cultuur, kinderen en families. Deze zomer organiseerden we met Vlieg een proefproject met kinderen uit het jeugdwelzijnswerk in Gent. Na een schattentocht in hun wijk en in het museum, was er woensdag een slotmoment voor kinderen én hun ouders. En de minister was erbij trouwens. Zo stapte ik dus met drie Turkse mama's over de luchtfoto van Gent in het geweldige STAM. Als Antwerpse leerde ik de stad kennen via hen. Zij vertelde over Rabot en vulde de gids perfect aan, en er werd voortdurend gezocht naar de juiste vertaling van Turkse woorden. Het was ongelofelijk hartverwarmend. Achter ons liep een groep senjoren (u kent het wel, gestreept pak, ouderwetse das, nors gezicht). Wat was ik blij met óns groepje.
Zaterdag een openluchtspektakel in een park in de lucht. Het was mooi, soms poëtisch maar helaas vooral saai. En zoals dat gaat op zo van die evenementen, het lief van een neef van een vriend van ons was daar ook. Met haar blinde zus. Die kwam ook kijken. Of hoe zeg je dat. Ik deed mijn best me niet ongemakkelijk te voelen maar dat mislukte hopeloos. Ik was te enthousiast, praatte te luid alsof ze doof was, en staarde. Wat zegt dit over mij?

bed

En dan plots, een eigen bed in een eigen kamer. Een groen bed om slapen vrolijk te maken. Tien meter, nog niet, voelt veraf. Want we zien haar niet. Want we horen haar niet. Wij, in ons duur bed met verse lakens. We sliepen goed. Zij ook.

I MAS there

Een trap rolt ons omhoog naar het dak van de stad. Het is avond, bijna nacht en de trap rolt door. We willen lichtjes zien, en onze rivier in de maneschijn, en gewoon daar zijn met ons drie. Kunst en geschiedenis zit nu in gesloten zalen, achter grote deuren, daarvoor moet je vroeger komen. Maar langs de roltrap is er wel iets te zien. Werk van jonge kunstenaars, werkelijk van alles wat. Het stemt we wat triest, je kan op een roltraprit van net geen zeven seconden geen zeven werken van zeven kunstenaars bekijken. Wij glijden hun werk voorbij en geven het op om goed te kijken.We kussen en er knalt elektriciteit tussen onze lippen, en het doet pijn. Op een roltrap mag je blijkbaar niet te dichtbij zijn. En we willen plots een gewone trap, met vaste treden, en het ritme van onze eigen stap, waar we om ons heen kunnen kijken en kunnen kussen waar het ons past, we hebben de tijd van 10 verdiepen.

gegeten: preitaart

prei uit den hof samen met een gele courgette stoven met wat groentebouillon. Taartdeeg maken (ja, zelf maken, veel lekkerder!); eike en lichte room kloppen, erover gieten en dan plakjes feta van den Turk. Njam. Spijtig dat ik geen fotoke heb. Tis al lang op natuurlijk.

Gezien: Hector Mann & de Fizzy Pop Limonadefabriek

Ik hou van locatietheater. Ik hou van concepten. Het werd door SkaGeN zeer goed gedaan. Toneel dat een film wordt en ook wel andersom. En dan bovenop de trucjes, de visuele slimmigheidjes nog leuk acteerspel en fijne details.
Voor de Zomer van Antwerpen zijn er altijd teveel mensen voor te weinig tickets, en ik doe daar niet aan mee, om 6u 's ochtends opstaan om aan te schuiven in een lange rij, ook al beweren de echte zomeraars 'dat dat deel is van de mooie traditie van De Zomer'. Nee, laat maar.
Maar dit is gewoon komen en zien. Gratis en voor niks. Met popcorn en limonade en al. Dát was een mooie zomeravond.