punten tellen

Sinds 5 weken worden er hier punten geteld. Dieetpunten, inderdaad. De eerste methode om af te vallen (www.stickk.com) is een aanrader, maar na de eerste drie kilo had ik precies meer nodig. Die ww-methode, ik heb dat altijd al wel iets goeds gevonden (ge moogt alles eten, essentieel voor een veelvraat als ik) maar ik had schrik dat ik de rest van mijn leven punten zou blijven tellen. Bon, die schrik verloor van de weegschaal. Ik heb eerst een week een free trial genomen van de ww-website (klein letterkes goed gelezen en daar gebruik van gemaakt). Gratis, en dat is maar goed ook. Want het feit dat ik moet afvallen is al deprimerend, het feit dat ik er nog voor zou moeten betalen is dat helemaal. Na de gratis week  moest ik dus geld uitgeven: het online punten tellen kost 60 euro voor drie maand (maar dat systeem is dus echt wel top), de cursussen (daar geloof ik ook wel in, maar man, ge kunt toch niet én sporten én naar de cursus gaan én een goei moederke zijn?) kosten ongeveer 15 euro per keer, het boekske met de volledige puntenlijst en nog wat meer brol kost 105 euro...

11 PUNTEN!

Gelukkig is manlief ook begaan met mijn gewicht en mijn ongelukkigheid die daar soms uit voor komt. Op een avondje heeft hij een excelleke gemaakt dat hetzelfde doet als de online module: automatisch punten optellen, sportpunten eraf trekken, extra weekpunten bijhouden, etc. En ook een calculator om van alles met een voedseletiket te kunnen bepalen hoeveel punten dat is (crazy soms, ne chocolaten wafel van de colruyt, dat lijkt toch niet zó ongezond).
Verder gebruik ik het wereld wijde web om punten op te zoeken van iets dat ik niet weet. En dat gaat prima. Het punten tellen én het afvallen. Deze week wat moeilijker, maar we houden de moed erin.
Een eerste streefdoel ligt nog 3 weken punten tellen verder weg maar het ziet ernaar uit dat ik dat ga halen. Het trieste feit is dat mijn BMI dan nog altijd maar 24,5 is. Daarom zal ook na het verlof* er nog wat resterende kilo's af moeten ook al vindt niemand mij te dik.
Das lief, maar zo'n hoog BMI beste vrienden, dat is gewoon niet gezond. Dus ik blijf punten tellen tot mijn BMI op 23 zit.
 
Vandaag een opsteker en een teleurstelling in het dieetleven.
De teleurstelling: een ww- kant-en-klare maaltijd is nog wel ok qua smaak, maar belachelijk weinig. Daar heeft nog geen kind van gegeten. Met als gevolg dat ik nog kei ongezonde noodles at.
 

De opsteker: ik heb een kei schone jeans gekocht waar mijn gat in past in zomaar eventjes 2 jeansmaten kleiner dan een jaar geleden. Tis ne Levi's Curve ID (een aanrader) en ik heb nu al spijt dat ik me niet in een maat kleiner heb gewrongen met de vooruitzichten naar een gezond BMI. Enfin, de volgende maand zal ik er alvast prachtig bijlopen in mijn nieuwe jeans, vergeet geen complimentje te geven. 




*Tijdens het verlof plan ik niet veel bij te komen. In Polen is er niet veel te vreten. Ik ga mee met Oona massaal veel groenten en fruit eten denk ik.

Duikvlucht

Ik heb gisterenavond een van de beste en de mooiste theaterstukken gezien. Dat ze goed kunnen programmeren bij de Zomer van Antwerpen, dat wist ik al langer. Ik doe niet mee aan het echte 'zomerhypen' (dat is voorbehouden voor koppels 55+ die aanschuiven om 6u 's ochtends als een beleving zien). Maar ik pik altijd wel wat voorstellingen mee, door last minute een kaartje te bemachtigen (omdat één van de 55+'ers het plots aan zijn rug heeft gekregen ofzo) of door de goedheid van mijn mama.
Vorige week zag ik iets met wasmachines en asperges en je moest meedoen, maar dat was echt de moeite niet.  De zomerfabriek is dat wel: prachtige locatie, lekker eten, lekkere drankjes (een bionade-verslaving op komst). En tof ingekleed, de Antwerpse mix zit er helemaal: patatjes, rennende kinderen, jonge ouders, de 55+'ers (ah ja) en de urban youngsters. Die komen wat later, maar ze hangen er rond. Cool.



Maar Duikvlucht dus. Ik had nog nooit een voorstelling van Studio Orka gezien. En wat heb ik al gemist. Deze voorstelling in coproductie met Theater Antigone.
Wat een geniaal theater. Het eerste wat ik zei na afloop: dit zou elke negenjarige moeten zien. Dit is het schoonste theater omdat het alles omvat: een prachtig taalgebruik (heerlijk woordspelingen en versprekingen), een ge-wel-dig decor en scenografie (je gelooft je ogen niet), prachtig acteerwerk, échte gevoelens, een mooie verhaallijn én dan nog technische hoogstandjes. Uniek. Luidop gelachen en bijna geweend. Geen milliseconde verveeld.
De lat ligt hoog voor alles wat jeugdtheater is met dit soort voorstellingen.

Bemachtig een kaartje en ga dat zien. Voor 2u puur escapisme waar je maanden mee verder kan, grinnikend om zoveel moois in je herinnering.

7-7-7

Vijf jaar geleden was het zeven zeven zeven en zeiden we ja. Ik zeg het nog elke dag. Lief, liever, liefst. Samen is altijd leuker. We kussen elkaar wakker, we kussen elkaar smakelijk eten, we kussen elkaar slaapwel. We zijn gulzig in de liefde. Een houten bruiloft, kan het mooier dan dat.

Zen. Maar dan echt.

Wij gingen nog eens de natuur in. Dat wou mijn liefje graag, hij mist het soms in onze stad. Ons kleine stadstuintje doet het prima (in tegenstelling tot die grote moestuin dus), maar een buizerd of een ree valt er niet te zien. Wel in de streek van Viroinvalle.  Ver rijden (vooral als je nog eens terug moet omdat je iets vergeten bent) maar het loont. Mooi daar. Rustig. Met ons schatje in de nieuwe draagzak (maar daarover later meer). Een hele middag gewandeld en geen mens tegen gekomen. Een ree wel. En een vogel die Michiel niet meteen herkende. Dus hielp Oona even mee zoeken in het vogelgidsje.

En als verrassing voor Michiel zijn verjaardag (die eigenlijk donderdag was) had ik een B&B gereserveerd. Excuseer, een chambre d'hôte, ik denk dat dat eigenlijk hetzelfde is maar dan in het Frans, niet? Enfin, in een hoekske van België, een rustig huis met een mooie kamer voor ons drie. Lekker eten ook. En een gastvrouw en gastheer. Die in een soort vreemde lat-relatie zaten waarbij ze elk hun huis hadden, naast elkaar, met een grote tuin. Zij  een tuin met gras, bloemen en kruiden, hij met een boomgaard. En bij patatjes met rozemarijn, een avocadoslaatje en zelfgemaakte frambozensorbet vertelde de man over zijn passie voor appelboompjes. Oude boompjes, jonge boompjes. Alle soorten, alle rassen. Zacht gepassioneerd. Maar er viel snel iets op, deze man was niet aan het opscheppen. Dat gebeurt vaak bij mensen (mannen?) met hun passie, ze benadrukken vaak hun kennis, hun kunde en zijn pas tevreden als ze je hebben kunnen verbazen, imponeren, iets hebben kunnen bijleren. Als je hoofdje knikt. Deze man niet. Hij vertelde over het enten van een andere soort op de stam van een ouder boompje. En dat dat mislukt was. Over dat hij 80 boompjes had geplant vorig jaar. Dat hij daar in totaal 5 appelen van had. Vervelend? Nee. Hij had daar geen last van. Hij had geprobeerd. Volgende keer beter. Of ook niet. Nu had hij een abrikozenpit begraven. En had hij van horen zeggen dat hij zijn bomen moest begieten met een een aftreksel van tabak. Hij kon maar proberen, niet? Ik heb nog niet vaak iemand gezien die zo gerust was. Helemaal zen, zonder het woord zen in de mond te nemen. Want mensen die het woord zen gebruiken, zijn vaak wat enge mensen, die ergens zweven, en die vooral benadrukken hoe zij zen zijn en jij niet en dat je het maar beter snel kan worden. Nee, deze man niet. Deze man gaat elke dag kijken naar zijn appelboompjes, ziet zijn mislukkingen en loopt gewoon terug naar zijn huis. Volgende keer beter, misschien.

Geluk zit in een garnaaltje

Haar blik glijdt over het kleine bordje met garnaaltjes. Het lijkt wel alsof ze die kleine roze dingetjes telt. Ze richt haar hoofdje op en geeft ons de mooiste glimlach. Gevolgd door 'mmmmmm'. We konden haar geen groter cadeau geven, vijftien garnaaltjes die ze zelf in haar mondje mag steken. Heel rustig pitst ze een garnaaltje tussen haar duim en wijsvinger en met die prachtige onhandige motoriek  van een bijna-peuter, verdwijnt het garnaaltje in haar mond. Mmmmm. Ze neemt haar tijd en geniet. Af en toe kijkt ze op, papa rechts, mama links. Ze laat ons haar stralende oogjes zien. Wie geniet er nu het meest?

Een dag later staat er een buurvrouw met een blote tepel in onze living. Dat komt zo: de sleutel van de buurvrouw zat aan de binnenkant van haar voordeur. De wind sloeg haar deur toe. Zij stond met haar zoontjes op straat. Michiel wil helpen en terwijl we bellen naar een sleutelmaker, zit de buurvrouw met haar zoontje Bala in de zetel. Een paar weken ouder dan Oona. Hij krijgt nog borstvoeding en zo floept de tepel uit haar Afrikaans kleed. Ze is mooi, groot en slank, en de tepel maakt het hele tafereel grappig. Ik durf niets te zeggen. De blikken van de buurvrouw en haar zoontje glijden pijlsnel door ons huis. Zij staart naar de grote keukenkasten (ça coûte chère?),  hij naar het speelgoed van Oona. Hij durft er niet aan te komen.
De sleutelmaker is duur, te duur voor de buurvrouw. Veel te duur. Michiel speelt held met een kapstok, een tang en het stokje om ons zolderluik te openen. Het lukt en plots staat hij in hun huis. Er volgt een uitleg in gebrekkig Frans over een slechte huisbaas en het OCMW.
Ik hoop dat we elkaar nog vaak tegenkomen. Dat Bala en Oona samen kunnen spelen op het pleintje. Want ik herkende het meteen, hij had ook de garnaaltjes-blik. Dat zijn de mooiste kinderen.

Moestuin miserie

Met ons hofke in Hove gaat het niet zo best. Althans, dat is mijn interpretatie. Het 'intuïtief' tuinieren levert onvoldoende resultaat op. Opvallend misschien, met een bioloog aan mijn zijde, maar echt kennis vergaren over het zaaien en oogsten, nee, dat doen we niet. Patatjes ja, heel lekker. En aardperen dat groeit ook als zot. Maar verder, frustraties. Maar 1/4 van alle zorgvuldig geplante erwtjes groeit uit tot een plantje (nog te bekijken of daar peulen aan gaan komen). Van de pastinaak komt er niks piepen. De courgetteplant is al half opgegeten nog voor hij kan groeien. Besjes worden opgegeten door de vogels, voor de frambozen moet je op de juiste dag arriveren, of ze zijn niet meer lekker. En dat hofke is dus 7 kilometer van ons huis.
En nu is de bosmaaier gepikt. Gemeen. Tuinkotje openbreken en bosmaaier meenemen. De rest wel netjes laten staan: schop, haagschaar, schupke, katsjoe botten. Maar de bosmaaier is weg. En net dat ding kost veel geld. En net dat is het enige wat ik echt graag doe in dat hofke, zo wat bosmaaieren. Compleet met oorkleppen en veiligheidsbril (rondvliegend onkruid). Wie het nog nooit heeft gedaan, weet niet waarover ik spreek. Maar ik heb er genoeg van. Een buurman van achter onze hoek in Berchem sprak over een buurttuin. Urban farming heet dat op z'n hips. Dat lijkt me beter: dichtbij huis, iemand die er écht iets van kent, vele handen die licht werk maken enzo. En dan zal ik me spontaan aanbieden om te bosmaaieren.

Oona in betere tijden in de moestuin, een klein jaar geleden