Juno spreekt (1)

Twee jaar is ons patatje lief schatje.
Geen idee of ze nu veel of weinig praat, en beter of slechter dan andere kinderen in de wereld van de vergelijkende ouders. Maar schattig is het wel.

• makikispoeven? (altijd als ze iets ziet dat mogelijk eetbaar is)
• ga nie lukke! (altijd als iets moeilijk is, meestal als ze ergens wil opklimmen dat net te hoog is)
• ben je kaar? (na twee seconden tandenpoetsen, dan vindt ze dat ze wel klaar is, maar dat van jij en ik, dat is nog geweldig ingewikkeld natuurlijk)
• papop auto! papop fiets! (dat roept ze vanop haar fietsstoeltje naar Oona op haar eigen fiets. Ook bij geparkeerde auto's. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn, nietwaar).
• kangoeloe, kangoeloe, kimmen op een ofant (kinderliedjes in de Juno-remix)
• wa is mukukos? (wij hebben muskusossen gezien in Noorwegen en er is werkelijk niets schattigers ter wereld dat Juno die 'muskusos' zegt). 

Noorwegen: een goed idee.

Voor het tweede jaar op rij naar Noorwegen gaan, dat was een goed idee. Al waren er ook wat minder goede ideeën, maar die konden de pret niet bederven. Een overzicht!

Het was op zich een goede idee om terug naar die camping in Oslo te gaan. Ware het niet dat het het wereldkampioenschap jeugdvoetbal was en er duuuuzend kindjes met hun families de camping hadden ingepalmd en er zelfs een kleine kermis (mét reuzenrad) stond. We hebben ons en onze mega tent assertief (maar scheef) op de wei gepropt. En dan viel het ongelofelijk mee. Geen wachtrijen aan de douches en alles 's avonds stil. De Noren, het zijn aardige mensen. Zelfs als ze met duizenden zijn. En Oslo, dat is een heerlijke stad. 

Het was een goed idee om de huurauto op te pikken in Oslo centrum en af te zetten op het vliegveld. Dat kost wel wat extra, maar we hebben veel tijd gewonnen doordat we de laatste dag de stad niet meer moesten in rijden. Wij gingen voor de tweede keer voor de combi vliegtuig-huurauto-kamperen en qua bagage is dat een uitdaging om met al die spullen en twee meisjes op bestemming te geraken. Taxi's in Noorwegen zijn onbetaalbaar, maar het is ons wel weer gelukt om met het openbaar vervoer op die eerste camping te geraken. Langs de andere kant wel heel handig dat dat niet nog eens moest op de terugweg en dat we de auto achterlieten op de vlieghaven. In die huurauto was het op de achterbank altijd dolle pret. We hopen dat deze fase waarin de meisjes elkaars beste vriendinnekes zijn, nog heel lang mag duren. Dit is het resultaat als ze de zwemzak vinden op de achterbank...

Het was geen goed idee om niet te tanken wanneer de kans ertoe was. We hebben nog geprobeerd om die mini auto aan het Tesla-infuus te hangen, maar helaas. Een extra retourke dus naar het dichtstbijzijnde stadje toen we al in de bergen waren. 

Het was een goed idee om mijn winterse loopbroek mee te nemen. Compact en lekker warm. Het was een goed idee om ál die warme truien en thermische onderlaagjes mee te nemen, want het was echt wel fris.

Het was geen goed idee om Michiel zijn Teva-sandalen te vergeten. Zeker niet omdat zijn wandelschoenen zo lek waren als een vergiet. Moeilijk om dan dan met 1 paar sportschoenen droge voeten te houden. 

Het was geen goed idee om de regenjassen niet mee te nemen op dat wandeltochtje. Ook al was het op dat moment een zalig zonnetje. 

Het was een een goed idee om reserve kleren mee te nemen, maar het was geen goed idee om die reserve kleren in de auto te laten liggen en niet in de dagrugzak te steken. Onze bijna-twee-ik-zeg-nee peuter die dacht dat het paadje iets breder was. En toen lag ze in het veenmoeras. Dan maar nat en koud in de draagzak. Na een halfuurtje verder wandelen dacht Michiel eraan om ook eens haar laarzen uit te kappen. Er gaat ongelofelijk veel water in een botje maat 23. Mijn schuldgevoel was evenredig, arm schaap.

Het was een goed idee om 's ochtends havermoutpap te eten. Dat smaakt als het een graad of vijf is. 

Het was geen goed idee om in de regen te koken, terwijl er eigenlijk een verwarmde keuken was op de camping waar we gebruik van mochten maken. Maar ik was al begonnen. En besefte nog eens dat 'koppigheid' wel degelijk een eigenschap is die mijn meisjes mogelijk van mij hebben geërfd. 

Het was geen goed idee om te denken dat die warme babyslaapzak wel dik genoeg zou zijn voor Juno. Want dat was het niet. Rond een uur of vier 's nachts trok ik dan een kindje met ijskoude handjes mee in onze slaapzak. En 's ochtends had het lieverdje soms al meteen paarse lipjes. De kou en de weinige slaap hadden geen invloed op de ambiance in de tent 's ochtends.

Het was een goed idee om erop te vertrouwen dat Oona weer goed zou stappen en dat ook leuk zou vinden. Want dat was ook zo, op voorwaarde dat ze was uitgeslapen. Ze was bij momenten zo snel in de bergen dat het gênant voor mij werd als Michiel en Oona op mij en Juno moesten wachten. Al was het hoogtepunt voor Oona nog altijd het stapelen van stenen.

Het was geen goed idee om lukraak te beginnen wandelen zonder wandelpad, op zoek naar de muskusossen. Prachtig uitzicht, echt ongelofelijk, maar moeilijk omwille van dat slechte idee van die kapotte wandelschoenen en het slechte idee om te denken dat het zonneke zou winnen van de donkere wolken. Maar Oona kan je vertellen hoe snel je de kou vergeet eenmaal terug je terug lekker warm zit. En dat je zelfs in ellendige omstandigheden mooie metaforen kan maken. Er stromen rivieren in mijn schoenen. Het zou het begin kunnen zijn van een gedicht. 

Het was een goed idee om te denken dat er op dat afficheke op de camping een aankondiging stond voor een soort zomercafé. Mijn Noors gaat erop vooruit. We aten een lekker stukje taart in een boerderijtje in de Noorse bergen en het was perfect. 

Oh, ik hou van Noorwegen, ik kan blijven schrijven, ik zou er kunnen blijven. 

Plantaardig zoet

Volledig plantaardig eten... het klinkt steeds aanlokkelijker.
Ik eet al meer dan helft van mijn leven geen vlees, met als voordeel dat ik dat eigenlijk ook nooit graag heb gelust. Dat is bij zuivel wel wat anders. Een kaasschotel! Van die dikke yoghurt! Chocomelk met volle melk! Verse slagroom! En al die cakes, koekjes,... allemaal met boter en eieren, toch? Daar is dus een serieuze drempel te overwinnen...  Beginnen met het moeilijkste dus, zoetigheden.

Deze chocomousse is heerlijk en super eenvoudig. Ik maakt hem voor op ons feest en ik heb niemand horen klagen, integendeel. En als chocomousse lekker kan, dan moet de rest toch ook kunnen?
Het chocomousse-recept kwam van de blog Plantbased.be. Deze rabarber-crumble taart heb ik daar ook ontdekt, vandaag voor de vierde keer gemaakt.

plantbased.be 

Een gepikte foto van Plantbased.be. Toen ik dertien was, bladerde ik in Weekend Knack en wou ik heel graag foodfotograaf worden. Als snel bleek teveel van dat eten bewerkt voor de juiste glans en textuur en mag je als fotograaf helemaal niet de hele tijd eten. Ik laat het graag aan andere over, deze taart is werkelijk nog lekkerder dat dat ie eruit ziet. Er staan nog heel wat recepten op die blog op die ik wil testen, en het is vakantie!

Brownie dan, ook een noodzakelijkheid in het leven. Dit recept van Jamie Oliver is goed: een heel machtige brownie, ik had hem wat te dik gebakken en niet lang genoeg in de oven. Volgende keer neem ik een grotere schaal, en doe ik er ook geen pecannoten ín, alleen maar enkele erbovenop.

Ik maakte ook deze citroenkoekjes. Ik was zeer sceptisch, koekjes zonder boter? Maar ze zijn echt heel licht en lekker.

Een echte topper zijn scones (zie recept hieronder). Zó lekker en zo eenvoudig. Soms wip ik op zaterdag of zondag uit mijn bed, ik smijt de ingrediënten in de KitchenAid en 20 minuten later eten we warme scones. Alleen is plantaardige boter niet zo lekker als echte boter. Ik heb hetzelfde probleem met een pistolet met hagelslag, dat is echt veel minder lekker zonder goeie boter. Voor de scones is er gelukkig confituur van de mama, dat maakt veel goed.

Gisteren een eerste experiment met wafels gedaan, dat was lekker maar Michiel denkt het recept nog te verbeteren. To be continued.

Ik zoek nog een oplossing voor roomijs. Ik kan heerlijke sorbet maken in mijn ijsmachine, maar ik zoek nog een toprecept voor romig veganijs. Tot hiertoe was het reeks flops. Ofwel was de consistentie niet goed en was het na 1 dag in de vriezer super hard. Ofwel smaakte het heel erg naar kokosmelk. Ik had het idee dat ik gewoon een bevroren blik kokosmelk zat te eten.
En er is de truc van nicecream  waarbij je gewoon bevroren banaanstukjes in de blender gooit. Ja, dat is echt bíjna bananenijs. Maar ik wil ook straciatella. En chocoladeijs. En speculaasijs...


Goed, de tag 'vegan' is hiermee gelanceerd op mijn blog. Want dat vind ik nu weer leuk: het onderzoeken en uittesten van een nieuwe manier van eten. Niets brengt zoveel afwisseling op je bord als een nieuw dieet. Wie is uitgekeken op ballekes in tomatensaus en niets anders kan bedenken dan wortelpuree met worst, die raad ik aan om vaker vegetarisch te koken. Of ga ineens wild, en kook vegan. Dan koop je dingen zoals edelgistvlokken, daar zullen we het volgende keer over hebben. Intussen denk ik nog eens na over wat ik ga zeggen. Plantaardig? Dan weet niet iedereen wat je bedoelt. Vegan, op z'n Engels, dat klinkt hip, maar moet dat nu echt? Veganistisch, dat klinkt dan weer als een vieze ziekte. Het laatste is hier nog niet over gezegd!

Vegan Scones

Meng in een kom:

• 475 gram zelfrijzende bloem
• 70 gram rietsuiker
• snufje zout
• 75 gram plantaardige boter

Goed kneden. Vervolgens:

• 240 ml amandelmelk

Terug kneden. Dat moet geen perfect, egaal deeg zijn. Je kan er dan nog rozijnen, cranberry's,... onder mengen. Meestal gebruik ik geen vormpjes en rol ik het deeg heel dik uit en snijd ik het gewoon in driehoeken.
12-15 minuten bakken in een voorverwarmde oven van 200°C. Direct opeten. Later nog even terug in de oven kan ook, hoewel dat hier thuis eigenlijk niet gebeurt :-).

007 - The Party

Ik begin met het leukste moment.

Ik ben net (veel te laat), gekapt en geschminkt, op ons feest toegekomen. En dan zie ik Michiel en Michiel ziet mij. En Oona gibbert het uit van de spanning. Want ik draag niet dat rode kleed dat ik zogezegd voor de gelegenheid had gekocht. Ik draag mijn trouwkleed, dat heel leuk is ingekort. En Michiel vindt het heerlijk, ik zie het meteen. En daar staan we dus, met al heel wat gasten om ons heen, met allebei een glimlach en het gegibber van onze grote meid, die zo genoot van haar rol in het complot. Dat is dus een reden voor een feestje, dat je na tien jaar huwelijk (en nog veel langer samenleven met elkaar), elkaar kan verrassen en vervolgens zo heerlijk moet lachen.

Het thema was James Bond - 007 en we zijn er nogal voor gegaan, eerlijk gezegd. We hebben nog niet de helft van de vele ideeën gerealiseerd. Dat is dus een reden voor een feestje, dat je dezelfde dingen leuk vindt. Een fotoshoot bijvoorbeeld. Met ons trouwfeest hadden we dit maar zo zo gedaan, dus nu mocht het er eens over gaan. Het was héél koud die middag. Het was héél fijn die middag. Met dank aan Frankie and Fish voor de foto's.

En de uitnodiging werd uiteindelijk zo:

Vervolgens gingen we helemaal loos met een speciale Bond-ringtone op de gsm van Miss Moneypenny, bestelden we diamanten om als drankbonnetjes te gebruiken, verzonden we grappige berichten met mission details, maakte ik 111 potjes chocomousse (die stiekem vegan waren, há, dat hadden jullie niet geproefd hé!) en zorgden we voor decoratie.

Wat een feest.
Het was het perfecte weer. En iedereen was zó goed gekleed. Op voorhand was het druk op whatsapp onder mijn vriendinnen in de zoektocht naar hét kleed voor een echt Bond-girl. Maar ook al die  mannen in kostuum, dat was de moeite, vooral de mijne dan ♥.

Met wat live jazz werd de sfeer gezet. Een paar James Bond thema's erbij en ik kon het nog amper geloven, want het was helemaal hoe ik het in mijn hoofd had. Oona deelde aan iedereen ijspralines uit en twee topdj's zetten de eerste plaatjes op.

Heel lang heb ik het niet volgehouden op mijn gouden schoenen (echt fancy), maar gelukkig zitten mijn trouwschoenen nog steeds als gegoten en heb ik bijna de hele avond op de dansvloer gestaan. De babbeltjes met iedereen heb ik aan Michiel over gelaten. Reden voor een feestje, als je allebei andere dingen leuk vindt en dát op zich ook nog eens leuk vindt van elkaar.


Jammer als je er niet bij was, ik had wel iedereen willen uitnodigen. En ik heb verder alleen wat gsm-foto's, want zó professioneel zijn we nu ook weer niet.

Het enige werkpuntje dat is dat ik beter stijlvol een glas cava zou drinken. En dat we iets betere foto's laten maken, bijvoorbeeld zonder auto's op de achtergrond. Reden om een feestje te doen. Over een jaar of tien.

Boekentips voor de zomer

De zomer is bijna daar... en voor velen de reden om eindelijk nog eens te lezen.
Volgens Goodreads zit ik een boek achter op schema, wil ik op het einde van het jaar 35 boeken gelezen hebben. Dat verbaast me een beetje omdat ik het gevoel heb dat ik al veel gelezen heb. Gelukkig is lezen geen wedstrijd en kan ik gewoon enkele tips geven.

Amerikanah - Chimamanda Ngozi Adichie

Deze was met getipt en wat een tip. Het is een steengoede roman (een verhaal dat plakt) maar er zit zoveel maatschappijkritiek in... zoveel om over na te denken zonder dat er ooit maar een letter moralistisch is. Ook het vertelstandpunt vanuit een Afrikaans kapsalon is zo goed gedaan. Een aanrader voor wie iets over de wereld én de liefde wil lezen.

Jacht & Dinsdag - Elvis Peeters

Ik had nog nooit iets van Elvis Peeters gelezen. Een heel mooie auteursnaam (the king of pop meets doorsnee Peeters) waar een schrijversduo achter zit. Ik zou niet weten hoe je dat doet, samen schrijven, maar deze twee boeken heb ik graag gelezen. Dinsdag is heel mooi maar ook heel hard. De man op de cover lijkt een lieve, minzame man te zijn, maar zijn verhaal, nou, echt proper is het niet. En Jacht is soms zelfs degoutant, maar voor mij kon het wel. Het ene boek vertelt dus alles vanuit de belevenissen op een dinsdag, in het andere boek lees je mee vanuit het vertelstandpunt van een hond, een paard,... En dat werkt. Graag gelezen.

Bidden wij voor Owen Meany - John Irving

Een dikke klepper, maar dat was niet erg want ik wist al vrij snel dat ik Owen Meany na de laatste pagina zou missen. En dat was ook zo. Soms wat te veel uitwijdingen over de verschillende soorten katholieken en protestanten. Maar de uitwerking van de personages en de opbouw van het verhaal: geniaal. Een echte grootmeester. Vorig jaar De Wereld volgens Garp gelezen en nu is het voornemen er helemaal álles van John Irving lezen. En dat zijn allemaal dikke boeken.

De dood van Murat Idrissi - Tommy Wieringa

Dit zijn de namen had me achtergelaten met serieuze koppijn en gewetensproblemen, en de theaterbewerking had opnieuw dat effect (nog te zien op 17/10 in de Bourla trouwens!).
Dit is een heel dun boekje maar sluit qua thema aan. Ik was er weer niet goed van. De meningen over dit boek zijn verdeeld, en misschien is het gewoon té dun en blijven er te veel onafgewerkte elementen. Maar langs de andere kant: ik las het in een ruk uit en het is blijven hangen.

Melancholie van de onrust - Joke Hermsen

Het juiste boek op het juiste moment. Een filosofisch essay dat het begrip melancholie helemaal uitdiept en in de wereld plaatst. Ik heb veel onderlijnd, het eeuwige voornemen om meer non-ficitie te lezen barstte weer los maar vooral, ik heb hier echt iets aan gehad. Het was een koopje naar aanleiding van de week van de filosofie, ongetwijfeld mijn best besteedde euro's van het voorjaar.

Ik ben niet bang - Niccolò Ammaniti

Dit is een echt vakantieboek. Dat denk ik omdat ik het las in grijs en koud februari en het verhaal zich afspeelt in een verzengende Italiaanse hitte. Het is een heel filmisch boek, het lijkt wel alsof ik dat hele verhaal echt heb gezien. Van dezelfde auteur las ik, na een tip van een collega, ook al Ik haal je op, ik neem je mee en onlangs nog Zo God het wil maar dit boek is toch wel echt mijn favoriet. Het wordt zo goed verteld vanuit dat kinderstandpunt, straf.

Tongkat - Peter Verhelst

Zin in iets anders? Laat je dan meevoeren met Tongkat. Verhelst neemt je mee op een soort van trip, met waanzinnige beelden. Hij schrijft heel zintuiglijk, met levendige kleuren, geuren,... maar ook parels van zinnen. En net wanneer het tenenkrullend wordt, neemt hij wat gas terug, en is er terug focus op het verhaal. Dat ik nog boeken van Peter Verhelst ga lezen, dat is in elk geval beslist.





Opvallend dat ik allemaal 'oude' boeken las en geen recente. Mijn leeslijstje/wenslijstje voor de
zomer ziet er zo uit:

• Fuzzi - Hanna Bervoets (want Ivanov vond ik geniaal)
• Ons soort mensen - Juli Zeh 
• iets van Carson McCullers  (dat durf ik misschien wel in het Engels?)
• Een soort van liefde - Alicja Gescinska
• Inham - Cynan Jones
• Cocaïne - Aleksandr Skorobogatov (fan!)
• Een klein leven - Hanya Yanagihara (go with the hype)
• Een klassieker..... wie heeft een tip? 

Nogal ambitieus. We zullen in september nog eens praten.
Veel leesplezier!

---

Nog meer?

• mijn tips van 2016
• volg me op Goodreads

Ik droeg een gedicht voor.

Zaterdag was het open dag op de academie. En ik heb daar in het auditorium een gedicht voorgedragen. Ik deed alsof het niks was. Maar het was niet niks. Het was leuk, het was spannend, het was verwarrend,... Het was niet niks.

Ik ga naar de academie om te schrijven. Ik zit daar heerlijk in mijn comfortzone en door de opdrachten ga ik daar soms zelfs een beetje buiten. Maar daar stopt het. Ik ben opgehouden met gedichten voor te dragen tot ik op het einde van het tweede jaar Woordkunst werd neergehaald. Zo voelde dat toen, ik heb daar geen andere woorden voor.

Toen ik me inschreef aan de academie dit jaar, zocht ik mijn attest dat ik al eerder voordracht en reperotoirestudie had gevolgd. Ik vond ook mijn rapporten van op het conservatorium en dat was pijnlijk.
Katelijne mist authenticiteit. 
Katelijne haar tekstzegging is zonder projectie en monotoon. 
Ze doet zo haar best.

Vooral dat laatste. Dat was uiteindelijk de levensles die ik heb overgehouden aan die twee mislukte jaren: je best doen is niet genoeg.

Ik heb er jaren over gedaan om het een plaats te geven. Mijn lieve vriendin en lotgenote heeft me daar ongelofelijk in geholpen, de vele flessen rode wijn tijdens die gesprekken vast ook. Het gekke is, ik ben in die twee jaar ook nooit echt gelukkig geweest. Ik heb tijdens die opleiding met bijzonder weinig plezier op het podium gestaan, het was allemaal een strijd, stress en heel veel onbegrip langs alle kanten. Het lichtpuntje waren gek genoeg de theoretische vakken zoals filosofie en natuurlijk ook creatief schrijven. Waarom was ik dan zo radeloos toen ik gebuisd was en er geen toekomst voor mij was?

Het spelplezier was er gelukkig nog, en dat heb ik in de jaren daarna bewust opgezocht en aangewakkerd. We hebben ons eigen theatergezelschapje Fisk opgericht. De eerste voorstelling was een knaller. De rest wat minder, maar het belangrijkste was: we speelden. We durfden te spelen.
Maar geen gedichten. Nooit meer gedichten. Geen voordracht. Nee. Na twee jaar wist ik nog minder wat dat eigenlijk was, voordracht, en wat ik daar in godsnaam op dat podium stond te doen. Nee, gedichten voordragen, dat is echt nergens voor nodig. Dat de dichters het maar zelf doen.

Enkele maanden geleden schreef ik een gedicht over Doornroosje. Een gedicht waar ik tevreden over ben. En toen was er die vraag voor de Open Dag. Twee pianisten zouden Ma mère l'Oye spelen van Ravel. En de schilderklas zou hierbij schilderijen maken. En daartussen zouden wij dan bewerkingen voordragen van sprookjes. Mijn klasgenoten maakten heerlijke teksten over Klein Duimpje, Belle (en het beest), De Tovertuin,... En ik had eigenlijk al dit gedicht. Dus ik zei ja.

En toen was het woensdagavond en repetitie. Net toen ik compleet begon te panikeren (WAAROM? WAT DOE JE NU? JE HAAT DIT! JE WIL DIT NOOIT MEER DOEN!), begonnen de pianistes te spelen. En ik zag de schilderijen. Ik moest bijna huilen omdat ik zomaar op een doordeweekse avond op een schoteltje zoveel schoonheid kreeg aangeboden. Wat een mooie muziek.

En dus stond ik daar, zaterdag, in het auditorium. En ik droeg een gedicht voor. Ik deed alsof het niks was, maar het was zo veel.

---

Een van de schilderijen (van Myriam Dreessen), een student schilderen aan de academie van Berchem.

De vingerhoed van Doornroosje

Ze zeggen
dat ze zich dodelijk had geprikt.

Ze zeggen ook:
hij verstikte haar.
met een klosje garen
onbekend van welke kleur.
Ze zeggen ook:
met een vlijmscherpe stofschaar.

Hij wilde haar
dicht bij zich
maar bij het hechten
maakte hij vele kleine wonden.

Nu zat hij eenzaam
op haar torenkamer,
liet lappen satijn en zijde
door zijn handen glijden
- al snel was alles doorweekt.

Hij dronk zijn eigen zoute tranen
uit haar vingerhoed
en stierf
verbitterd.

Tot later, je liefste - twee brieven

Jeff Wall - The Destroyed Room

Brief 1


Mijn liefste

Sorry voor de rommel.
Ik heb overal gezocht.

In de ladenkast lag er niets. Niet tussen jouw en niet tussen mijn onderbroeken. Niet tussen mijn panty’s, niet tussen jouw collectie witte sokken.
Ik heb gewoeld, mijn liefste, tussen onze lakens, tussen hemden, tussen dikke sjaals voor de winter en dunne zomerkleedjes. Ik was wanhopig.

Waar heb je het gelaten?
Niet onder het bed, niet achter het bed, niet in het bed. Ik heb de matras moeten opensnijden, dat spijt me, ik denk dat je op de andere kant nog wel kan slapen.

Toen bedacht ik dat je het misschien achter de muur had verstopt. Het was best zwaar om achter de wand te kijken, maar ik vond alleen stof, veel stof dat mijn ogen deed tranen. Achter de wand zit dikke zachte oranje wol, die ons jarenlang warm heeft gehouden in deze kamer en onze geluiden heeft gedempt. Het kreunen, het zingen, het roepen, het schreeuwen. En ten slotte, de geluiden van mijn vernielzucht deze ochtend.

Waar verstop je liefde?

Niet onder een tafel. Blijkbaar ook niet in een kast. Niet in broekzakken, zelfs niet in de neus van mijn dansschoenen. Niet in mijn doos met goedkope juwelen, niet achter de glazen van mijn zonnebril.

Je hebt me deze ochtend gezworen dat er nog liefde was.
Ik heb overal gezocht. Als een dier heb ik mijn hol uitgekamd. Bij alles wat kapot ging, werd de wanhoop groter. Ik heb enkel mezelf heel gelaten omdat ik daar de vorige dagen alles al had doorzocht.


Misschien heb jij gelogen.
Misschien heb ik niet goed gezocht.
Ik heb niets gevonden, mijn liefste.



Het spijt me van de rommel. Je zal moeten opruimen.
Ik help je doordat ik mezelf heb weggeborgen op een plek hier ver vandaan.



Tot later,
Je liefste



(P.S. De deur heb ik meegenomen. Het is deur waarlangs jij mijn leven bent binnengestapt. Nu stap ik uit jouw leven met die deur. Ik hoop dat je dat begrijpt.)

----

Brief 2


Ik verlaat je.


Met kleerscheuren
en krassen op het lijf.
Met een getekende ziel
en een bezwaard hart,
gekrompen ook, zo klein
het had van het kind kunnen zijn
dat ik nooit was.

Ik verlaat je.

Ik laat je de resten
van wat niet heeft mogen zijn,
de puinhoop
van liefde die niet werd voldragen,
deze miskraam
waarover we niet kunnen praten.

Ik meet de schade op,
lik mijn wonden
en vlucht van het geweld
dat ik mijzelf aandoe
door van jou te houden.

Het spijt me niet.
Vernieling was de enige mogelijkheid.
En ik weiger het herstel,
want dat voedt mijn grootste angst: dat ik herval
en me weer verlies aan jou.

Ik verlaat je,
mijn liefste
tot later,
je liefste.

---

Examenopdracht H1 literaire creatie: Verzin een verhaal bij de foto van Jeff Wall. Ik schreef drie brieven bij deze foto, maar de derde was, zoals de jury terecht heeft geoordeeld, overbodig.