Zeer Kort Verhaal - Klein

Het was kleiner dan hij had gedacht en lichter ook maar hij moest het er maar mee doen want als hij haar nu zou opbellen en zijn ontgoocheling zou laten blijken, dan zou er niets veranderen, ook na die telefoon zou hij hier staan, in de gang van zijn appartement dat hij over exact een week zou verlaten en dan zou hij nog steeds denken, goh, wat is het klein.

Zeer Kort Verhaal - Diamants

In de stad loopt nu een campagne rond diamant of dat denk ik toch want er hangen posters overal en daar staat op: in Antwerp we speak diamond, ik moet iets gemist hebben ik spreek geen diamants, en ik heb het ook nog nooit gehoord, ik heb nog nooit diamanten gezien bedenk ik nu, eigenlijk is er weinig wat verder van mij af staat dan diamant, nochtans geboren en getogen in dit stadje, dus misschien was het toch goed dat er iemand bij 't stad heeft bedacht dat er best een imagocampagne komt, en dan ben ik het ideale doelpubliek dat iedere dag passeert aan zo' n affiche, daar tussen de Turkse groentewinkel en de bakker met kurkumabrood waar ik vandaag weer bijna werd platgetreden, maar gelukkig was er nog wat budget over bij de stad na die campagne voor een fietssuggestiestrook die dus zal suggereren dat ik en vele anderen daar fietsen en zo kan ik dan ook veilig links afslaan, recht de diamantwijk in, misschien moet ik dat vaker doen.

Zeer Kort Verhaal - Hotel

De receptioniste was druk in gesprek aan de telefoon in een mengeling van Duits en Engels toen de bruidegom een tweede sleutelkaart kwam vragen van de bruidssuite en alleen door de voordeur vertrok, zijn hemd uit de broek van zijn kostuum en met een woeste tred om bang van te worden.

Zeer Kort Verhaal - Zo'n avond dus

Omdat hij niet wist hoe je paprika’s overlangs moest doorsnijden, had hij een pizza in de oven gestoken om die dan weer te vergeten totdat die zwartgeblakerd was en zo kwam het dat hij een hele zak chips had leeg gegeten en toen zijn vrouw ernaar vroeg, kon hij niet meer zeggen dan paprika.

Zeer Kort Verhaal - Niet genoeg

Soms heb ik het gevoel dat ik het niet intens genoeg heb beleefd, dat het meer had moeten zijn, groter en heviger, het was zo gewoon, op dat moment, al is alledaags niet het juiste woord, en ik kan nu toegeven hoe weinig bijzonder het voelde toen, hoe het gewoon gebeurde, en ik zie vooral hoe ik mijn herinneringen heb geforceerd en van een hevige regenbui een genadeloze storm heb gemaakt, en hoe ik een kom pudding het aura heb toegedicht van een laatste avondmaal, ik weet het, ik heb elk gebaar en elke zucht, ik heb alles groter gemaakt, achteraf, dat besef ik nu, dat ik betekenissen ben gaan zoeken, dat ik in de dagen, weken erna heb gestapeld met woorden, met zwaarte, en hevigheid, omdat alles toch meer zou zijn, belangrijker, groter dan hoe het in werkelijkheid was, en ik besef dat ik een constructie heb opgezet, en dat ik een rol voor mezelf heb verzonnen waarin ik veel meer heb gedaan dan wat ik deed, want dat was weinig en vreemd genoeg, heel gewoon, en dus leef ik in een leugen maar met die leugen is het eenvoudiger leven dan met het idee, of beter, of erger, dan met de waarheid, dat het gewoon was, dat zijn sterven heel gewoon was, gewoon ademen en dan niet meer.

Zeer Kort Verhaal - In de branding

Hij wou praten over de getijden, zo zei hij dat, en dus stond zij naast hem, in de branding, en haar haren dansten wild in de wind, ze dacht dat ze zo misschien wel mooi was maar hij kon dat niet zien, want hij keek naar de zee en hoe die golfde, het schuim kwam al tegen hun schoenen, ze stopte haar handen diep in haar zakken, wat had ze nu te vertellen, wat kon ze zeggen, ze had niet meer woorden dan eb en vloed maar hij begon te praten en vier uur later wist ze dat het dus de maan was, en haar aantrekkingskracht op het water, en ook wist ze dat ze nooit meer bij iemand anders wou zijn dan bij hem, de zee was nu ver weg, maar ze was gelukkig alsof ze nu pas voor het eerst in haar leven zekerheid had: de zee komt terug.

Een brief voor Peter De Graef

Beste mijnheer De Graef

ik schrijf om u te bedanken voor wat ik gisteren dankzij u mocht meemaken. Meemaken is niet het juiste woord, nu ik erover nadenk, ik maakte helemaal niets, nee, u heeft mij gemaakt. Dit klinkt wel heftig, zo in de eerste regel van een brief.
U maakte mij dus, u hebt mij een beetje hersteld. Ik had er best een zware nacht en dag op zitten. Ik ben heel emotioneel betrokken bij mijn werk en als er dan dingen bewegen en worden beslist, dan valt mijn schil af en rol ik holderdebolder, dan stuiter ik, en dan doe ik me best wel pijn. Geen bloed of diepe wonden, maar blauwe plekken en het schuurt hier en daar.
Ik was enkele maanden geleden bij de laatste voorstelling van Rudy. Ik heb al best veel theater gezien, maar wat u daar bij mij teweeg bracht, dat was van een geheel andere orde. Als nieuwe fan wist ik dus wel enigszins waar ik me aan kon verwachten. En ik wist dat het, ondanks mijn vermoeidheid en de beurse plekken in mijn volle gedachten, een goed idee zou zijn om mij te laten wegzinken in een zachte zetel en me over te geven aan u en uw kompanen.

Ik weet niet u of dat weet, ik weet niet of anderen dat ook zo ervaren in die rode zetels, maar u neemt mij dus helemaal niet mee in de emoties, u neemt mij niet mee in een verhaal. Nee, u doet iets anders, veel radicaler. U doet iets met mij, met mijn verhaal, met mijn emoties. U brengt zo veel in mij teweeg dat ik deze ochtend in mijn eigen onrust verdwaalde, omdat ik bij al de banale dingen van het weekend (de pistolets, mijn dochters die een ananas kleuren, en de beslissing of het patatjes of kroketjes zullen worden straks), omdat ik in al die dingen geen enkele aansluiting vond bij wat daar in mijn binnenste wroet. Ik dacht terug aan die kip, en het verschil tussen zijn en een verhaal zijn, en het lange gesprek met mijn hartvriendin die gisterenavond bij me was. Het was een moment, dwalend door de straten in Berchem, waarvan ik wist dat het een herinnering zou worden. Dankzij u, dankzij uw woorden, dankzij de muziek die vanaf de eerst toon mijn hart beroerde.

Wie blauwe plekken heeft opgelopen, verdient rust. En toch verkoos ik om te blijven gaan, te blijven wandelen, op het ritme van de woorden van gisteren. Dan stroomt het bloed, dan genezen die blauwe plekken en vervaagt hun kleur. Of dat is toch wat ik wil geloven.

Bedankt om mij gisteravond op de mooist mogelijk manier weer te brengen naar die dingen in het leven die er echt toe doen. Zoals dochters die een ananas kleuren.

Doet u vele warme groeten aan die mensen om u heen? Want elke noot, elk woord, elke beweging, elke stilte, het klopt allemaal en dat is dankzij hen.

Bedankt, tot ziens,

Katelijne

PS: 'Twee zielen' is nog te zien op vele plekken, kijk maar eens op UiTinVlaanderen.be
PS2: Lees ook het interview in De Standaard van dit weekend.