zondag 8 januari 2017

Gelezen in 2016

Goodreads heeft voor mij een schoon overzicht gemaakt, kijk maar eens hier. Ik heb helaas mijn doel van 30 boeken niet gehaald heb in 2016, ondanks een inhaalmanoevre van de laatste weken.
Relatief natuurlijk want ik las denk ik zonder overdrijven 100 kinderboeken voor, als ik alles wat ik meer dan 1 keer las tenminste dubbel mag tellen. Maar ik hou het proper en hou Goodreads als een lijstje voor mezelf.

De smoesjes voor het niet-behaalde doel. 
Het zesde deel van Knausgard is al in de helft (500 van de 1000 pagina's!!) dus dat telt eigenlijk al bijna voor 2 boeken. Maar die blijft wat liggen omdat er zo'n donkerte in die boeken is, waar ik weinig behoefte aan heb. Ze doen me wel altijd veel nadenken over het schrijven en dat doet dan weer wel deugd. Er is ook een praktische reden, dat boek is gewoon te zwaar om op de trein mee te nemen.
Ik begon ook aan 'Het geheime leven van bomen', een hit in Duitsland en dat gaat dus over bomen en hoe die zich bijvoorbeeld als zoogdieren gedragen. Echt tof en interessant... maar... ik lees toch niet graag non-fictie. Maar misschien dat ik hem nog wel eens uitlees.

De verrassing


Zonder twijfel. Dit boek heeft alles wat ik van een boek verlang: een sterk verhaal, interessante personages en af en toe iets wat je serieus doet nadenken. Het was een tip, ik ben gewoon beginnen lezen en het was fantastisch.










De vreemdste


Dit boek wordt verteld vanuit het standpunt van een foetus. Nou. Ik was er meteen mee vertrokken, want de bovenste laag van het boek is gewoon een ietwat spannend verhaal over een moordcomplot. Maar daaronder zitten ook heel wat bespiegelingen over het leven (en over vooroordelen, dat is een thema dat er voor mij telkens uitkwam) en daaronder zitten dan nog allemaal Shakespeare-verwijzingen. Dit heb ik zo goed als allemaal gemist (behalve die over to be or not to be, dat vond ik wel heel sterk!) door mijn totaal gebrek aan Shakespeare kennis. Ik kreeg het boek cadeau voor Kerst, twee dagen later was het uit en ik weet zeker dat ik het zal herlezen. Graag met Shakespeare kenner ofzo.





Non-fictie



Dit boek 'moest' ik lezen voor het werk, maar ik vond het heel interessant. Het is heel toepasbaar op onze platformen UiTinVlaanderen, UiTmetVlieg en Cultuurkuur. Ik heb er veel aan gehad, al vond ik het wel veel herhaling en soms wat te drammerig, alsof er maar 1 waarheid is. Maar toch, goede inzichten.
Qua non-fictie las ik ook 'Absurde Overvloed' maar dat vond ik dan weer een dikke tegenvaller, blablablabla,... ik had er niets aan.






De teleurstelling


Ik ben een groot Baricco fan (mijn lievelingsboek!), maar dit viel me echt tegen. Het kwam me over als een lang uitgerokken stijl-oefening van een schrijver die wat wil experimenteren. En het verhaal zelf kon me ook niet echt overtuigen. Ik las gelukkig ook nog een ouder boek van hem dat ik nog niet gelezen had 'Dit verhaal' en dat was opluchting, heerlijk, typisch Barrico boek. Ik blijf dus een fan.









De grappigste



Iedereen met een leesdip zou dit moeten lezen. Het doet zo'n deugd! Iedereen die niet graag leest eigenlijk ook. En iedereen die op een kantoor werkt, en zeker iedereen die 'iets in de communicatie' doet. Het is heerlijk absurd en Paulien Cornelisse heeft een heel groot talent: ze speelt perfect in op herkenbaarheid.









De nieuwe favoriete auteur



Ik volg met plezier de facebook-pagina van Iedereen Leest. Een naam die daar vaak viel was Aleksandr Skorobogatov en ik kan de lofbetuigingen alleen maar bijtreden. Ik las ook 'Sergeant Bertrand' maar het 'Portret van een onbekend meisje' vond ik nog sterker. Ik hoop nog wat van hem te lezen en vooral, dat Skorobogatov boeken blijft schrijven.








Leesvoornemens voor 2017

  • terug meer e-books lezen. Om de eenvoudige reden dat ik dan meer lees en dan anders mijn tijd verdoe op de trein aan me ergeren aan het wegvallen van de 4G verbinding op mijn telefoon. Ik heb alleen een probleem dat ik moeilijk geld kan geven aan e-books. En in België blijven actuele e-books absurd duur (€14.99 is geen uitzondering). Mijn droom is dat ik bij elk papieren boek ook de digitale versie zou krijgen... dat zou helemaal ideaal zijn. 
  • wat meer vrouwen lezen. Ik denk daar nooit over na, en misschien moet ik dat eens doen.
  • Knaugard zijn Strijd uitlezen. Al zal het met pijn in het hart zijn. 
  • En gewoon, veel lezen. 

En nog een tip

Ik lees dit boek vandaag of morgen uit en kan al zeggen dat mijn leesjaar daarmee goed is gestart! 

donderdag 5 januari 2017

Oudejaarsmenu

Ik heb met oudejaar gekookt voor 15 vrienden. Dat is meer dan behoorlijk gelukt behalve één ding: inschatten. Ik overdrijf niet als ik zeg dat bijna de helft over was. Oeps. Gelukkig is dat allemaal nog in vrolijke mondjes terecht gekomen en kon ik nog eens complimenten oogsten bij mijn familie de dag nadien. Ik had even spijt dat ik geen foto's had getrokken (het zou ongetwijfeld een leukere blogpost zijn geworden) maar ik bedacht ook dat ik nog geen deftige foto kan maken van mijn kinderen, laat staan van een salade of een ovenschotel. Dus helaas, zonder prentjes. Ik zal mijn best doen voor smakelijke beschrijvingen.

Het hele menu was uiteraard vegetarisch en daar hebben de vrienden (1 veggie, veel flexi's en enkele vleeseters) niet over geklaagd. Het plezier van voetjes onder tafel was duidelijk veel groter dan het gemis van een stukje dood dier.
Het was een buffet van allemaal gerechten, de meeste vrij stevig (er is wel wat room door gegaan, ja), het is tenslotte feest. Ik zou dit menu omschrijven als degelijk eenvoudig vegetarisch of zo. Het is zeker niet gewoontjes of doordeweeks, maar ook geen experimentele keuken. De bereidingen waren ook allemaal eenvoudig, het kostte gewoon wat tijd om het allemaal te maken, zeker als je zoals ik denkt dat iedereen drie borden gaat opscheppen.
Het was een logistieke uitdaging, want ik had alles gekookt en het feestje ging elders door (goeie constructie trouwens, mijn keuken was nog opgeruimd geraakt, maar mijn huis feest-klaar krijgen was een mission impossible geweest). Ik had veel ovenschotels en ik kreeg dat dus allemaal maar nipt warm in 3 ovens op de feestlocatie, maar als ik nu gewoon een 'gepaste' portie had voorzien, was het niet zo'n issue geweest. Enfin.

Ik doe dat heel graag, ik heb lang rondgesurft naar inspiratie, dan de boodschappen, dan het koken. Ik heb uren in de keuken gestaan, te beginnen vanaf de avond voordien, maar met plezier. Michiel was zoals steeds de afwasser van dienst maar maakte deze keer ook een soepje van pastinaak en wortel. Dit werd zeer gesmaakt. Een aantal vrienden waren door het kommetje gedroogde ajuintjes op tafel al beginnen dromen van een goeie bicky burger als voorgerecht, maar die ajuintjes bleken de perfecte match met de soep. Die soep is ook zo lekker omdat ze in de blender ging, dat is echt een heel verschil met een staafmixer. Ik ben een verwend meisje in de keuken want ik heb een heel goede blender. Alleen past daar maar de helft of minder van de soep in, dus dat is een gedoe met soep overkappen in andere potten etc. maar daar mag ik allemaal niet over klagen, want dat was dus Michiel zijn werk. En echt waar, het loont de moeite, proef maar eens.
We aten er ook een kaasscone bij, dat vond ik zelf zeer lekker en ik had die voor de aardigheid in kerstvormpjes uitgestoken. Dat was dus soep met een egel, een wolf of een slak erbij. Toch beesten dus. Ik had ze op voorhand gebakken en dan terug even opgewarmd in de oven en dat ging perfect.
Ah wacht, daar heb ik wel een fotooke van:


Zoals gezegd, appetijtelijk fotograferen, het is een ding apart.

Pittige soep van wortel en pastinaak
2 ajuinen fruiten in wat olie of boter, dan daar 2 tenen look en een stukje geraspte gember bij. Een halve kilo wortel en een halve kilo pastinaak (in blokjes weliswaar) erbij zwieren samen met 1,5 tl gemalen koriander en 1 tl kurkuma even laten stoven. Dan bouillon erbij tot de groenten goed onderstaan en laten koken. En als alles lekker zacht is, mixen, het liefst dus in de blender.
Recept was een combinatie van verschillende internet-recepten.

Kaasscones
Een deeg maken (dat doe ik in mijn Kitchenaid) van 250 gram zelfrijzende bloem en 50 gram koude (!) boter in blokjes. Als dat korrelig is, daar 70 gram kaas bij (ik heb ze gemaakt met gruyère en oude kaas, beide lekker) en 150 ml melk (of karnemelk, beide lekker) en een snufje zout. Deeg een halfuurtje laten rusten en dan dik uitrollen en vormpjes uitsteken.
Receptje komt van hier.

--

Het pronkstuk van de avond was gevulde pompoen. Dat zag er zowaar uit zoals ik het in mijn hoofd had. Smartmat had er eentje in zijn feestmenu en ook Mary Pop In/ Nicolas Decloedt in Weekend Knack. Ik ben afgegaan op de prentjes en heb dan zelf iets verzonnen.
De pompoen in zijn helft roosteren had ik al op voorhand getest, en ook al twee vullingen, maar ik was blij met mijn keuze om ze uiteindelijk te vullen met mijn favorieten linzenrecept, een Indische dal van Dorien Knockaert. Haar boek 'Goed Eten' is trouwens nog steeds een aanrader en op haar blog vind je veel recepten.  De zachte pompoen met de pittige linzen, het was heerlijk. Ik zwierde er ook nog wat feta-blokjes bij om het zoete van de pompoen wat te breken (fusion zoals ze zeggen, en dan is het helemaal niet raar om India en Griekenland te verenigen in een gerecht). Linzen kook je het best in bouillon en dan kruiden zoals je wil. Maar als je een echt recept volgt, is het altijd wat lekkerder, vind ik. Belangrijk is om de juiste linzen te kiezen: Puy-linzen zijn groene, stevige linzen, ook na lang sudderen blijven ze lekker. Rode en gele linzen gebruik je om soep van te maken, of voor veggieburgers, niet om te verwerken in warme schotels of koude salades. Het was spannend of het dus ging lukken om de twee pompoenhelften terug samen te voegen met de vulling ertussen, maar dat lukte perfect en we konden dat effectief serveren in mooie schijven.

Gevulde pompoen met linzen
Snijd een flespompoen (of twee kleintjes) overlangs door en haal de pitten eruit. Smeer de 'open' kant in met olijfolie en bestrooi met Chinees 5 kruiden mengsel. Komijn is ook goed lijkt me. Dan met die open kant op een bakplaat leggen (op een bakpapier best) en in een oven zetten van 180°C. Je moet af en toe prikken, maar de pompoen moet nog wel stevig zijn! Dus zodra het een beetje gaar is, haal je de pompoen eruit. Bij mij kwamen er net zo wat bruine blaasjes op de schil.
Maak ondertussen de linzen klaar. Wat volgt is een recept voor een normale portie uit Goed Eten dus.
Spoel 150 gram ongekookte linzen. Breng met 750ml groentebouillon aan de kook (ik deed wat minder omdat de linzen niet te lopend mochten zijn voor dit recept). Als er schuim komt, schep dat dan weg. Voeg circa 10 gram gepelde en fijngehakte gember toe en 2 gehakte knoflooktenen, en 2 gedroogde chilipepertjes. Laat sudderen tot de linzen zacht zijn en voeg er dan 150 gram gekookte rode bonen bij (mag uit blik) en 150g gekookte kikkererwten (mag ook uit blik). Laat verder sudderen en voeg eventueel wat water toe dat de linzen blijven onderstaan.
Neem een pan, doe er een scheut olijfolie in en rooster 1/2 tl fenergiekzaak (als je dat wil/vindt) en 1 el komijnzaad (wat meer kan ook). Doe er dan 1 gehakte ui bij en 2 gehakte knoflooktenen. Bak tot ze net niet bruinen. Dan doe je er nog 35 gram geconcentreerde tomatenpuree bij, dat is ongeveer 1/2 blikje en dit alles een minuut roerbakken. Ruik intussen eens hoe heerlijk dat is.
Doe dit dan bij de linzen en laat alles nog een half uur sudderen. Doe er eventueel nog water bij. Niet vergeten af en toe in de pompoen te prikken!
Voeg er tenslotte nog 50 gram boter aan toe en 30 ml room (deed ik niet dit keer want dan zou het terug te lopend worden). Afkruiden met peper, zout en garam masala en nog wat chilipoeder als het nog pittiger mag.

Hol met een lepel de pompoen nog wat verder uit en hou dit vruchtvlees apart. Dit zou moeten lukken omdat je pompoen gaar is. Blijf wel minstens een centimeter van de rand, of pak maar 1,5 cm.
Schep dan het mengsel in een pompoenhelft met een 'bergje' en pas de andere helft er terug op. Bind de 2 helften samen met keukentouw en zet terug in de oven. Dat kan je lang doen aan een lage temperatuur tot je gaat eten. De pompoen heeft er bij ons heel lang in gestaan en was toch niet uitgedroogd.
----

Van het vruchtvlees van de pompoen maakte ik nog een sausje. Dat was gebaseerd op een recept dat mijn schoonvader had gevonden, maar ook niet echt had gevolgd. Hij had in elk geval een lekker sausje maar totaal anders dan wat ik ervan heb gemaakt.
Het ging ongeveer zo:

Snijd 2 sjalotjes fijn en bak ze tot ze glazig zijn. Roer er dan 2 el bloem onder. Doe er kruiden bij: 2 tl curry, 2 laurierblaadjes en 1 el tijm en laat nog wat indikken.
Dan bouillon bij (ik gok 300 ml), 2 el soyasaus en 2 el rode wijn azijn. Breng aan de kook en voeg er dan 2 el miso pasta aan toe en laat deze oplossen. Voeg tenslotte het vruchtvlees van de pompoen toe en laat even pruttelen. Dan fijnmixen en dat werd een lekkere, dikke saus.

---

Ik had een gigantische portie wintergratin gemaakt, die was dus ook niet meer helemaal warm, maar was wel heel lekker. Ik had ergens een gratin gezien met knolselder en ergens eentje met zoete aardappel en ik heb dat dus met gewone patatjes bij elkaar gesmeten. De helft gewone aardappel, de andere helft knolselder en zoete patat. Ik gebruik wederom mijn Kitchenaid om heel fijne schijfjes te snijden en ik steek geen tijd in het 'dakpansgewijs' schikken. Slordig gaat ook. De methode van Jeroen Meus (wat waarschijnlijk niet zijn methode, maar dé methode) vind ik heel goed dat je je room/melk laat opwarmen met kruiden. Heerlijk. Dus voila, een proper linkske naar dagelijkse kost en vervang gewoon wat gewone aardappelen door iets anders. Venkel zou ook gaan, dat wil ik nog eens proberen.

---

Dan waren er kaas-cashewballetjes met room-oregano saus. Dat is een recept van Smartmat dat ik al twee keer had gemaakt maar nu niet goed lukte, ik kreeg namelijk geen goede balletjes gerold. Die balletjes moet je dan eerst koken en vervolgens bakken. Heel wat balletjes vielen al uit elkaar tijdens het koken en het bakken lukte ook voor geen meter, mijn pan was bijna om zeep (maar die is eigenlijk wel aan vervanging toe na 5 jaar dagelijks gebruik). Dus dat recept ga ik hier niet zetten maar eerst nog eens wat verbeteren. Kikkererwtenmeel, wist mijn hoogzwangere kookhulplijn te vertellen, maar ik had haar vroeger moeten opbellen, dan had ik iedereen meer dan één balletje kunnen serveren.
Enfin, ik heb niemand horen klagen over dat ene, niet zo ronde balletje en ik heb zelf de verkruimelde versie met plezier opgegeten de dag nadien.

---

Dan waren er twee salades, want dat ben ik de afgelopen jaren echt enorm weten waarderen, een lekkere salade bij een ovenschotel voor wat frisheid op het bord.
Ik koos voor een gemengde sla (veldsla/rucola/radicchio) met pitten (zonnebloem/pompoen), een honingdressing en geroosterde kikkererwten. Die kikkererwten, dat is wa-wa-waaanzinnig lekker en ik zag achteraf dat er heel wat erwtjes onderaan de slakom zijn achtergebleven. Ik hoop dat iedereen toch heeft geproefd hoe lekker dat dat is! Chance voor mij wel want ik heb er de volgende dag nog van gegeten, al waren ze dan helemaal niet meer knapperig.

De andere salade was er een met spruitjes, en ik heb iedereen proberen te overtuigen om ervan te proeven. Dat is een mengeling van (alweer) een smartmat-recept en een recept van een heel lekkere blog. Echt waar, spruitjeshaters, dit moet je eens proberen. Ik zou zelf nooit spontaan spruiten maken, maar zo fijn gesneden, in deze salade, heerlijk!
Ik gebruikte 'freekeh' in plaats van bulghur, dat is weer een ander soort graantje en ik vond het wel lekker, het was wat knapperiger, wat meer bite dan bulghur. Al kan dit natuurlijk erg verschillen van de soort en kwaliteit van bulghur. Maar dit recept kan dus met bulghur, couscous, ebly,... wat je maar wil denk ik.

Geroosterde kikkererwten
Ik deed volgende kruiden in een vijzel, maar varieer gerust:
- mosterdzaadjes
- komijnzaad
- venkelzaad
- gerookte paprikpoeder (pikante versie)
- grof zeezout

Kikkererwten (doe maar ineens 2 bokalen of toch minstens een grote, je hele bakplaat vol?) goed spoelen. Wrijf ze dan droog in een handdoek en verwijder de velletjes. Dit doe ik de ene keer al zorgvuldiger dan de andere, want ik vind dat enorm tijdrovend, maar het is echt wel lekkerder. Meng de kikkererwten in een kom met 2 el olijfolie en doe er dan de kruiden bij. Goed roeren zodat er overal veel kruiden op plakken. Strooi ze uit op een bakpapier op een bakplaat (geen rooster hé) en zet in een warme oven van 200°C, bovenaan. Zeker 15 minuten, proef gerust.

Bulghursalade met spruitjes.
Maak de bulgur of andere graantjes klaar volgens de verpakking. 75 gram (droog) lijkt me een ideale hoeveelheid. Laat alvast afkoelen.
Snijd een rode ajuin in heel fijne ringen. Snijd 300 gram schoongemaakte spruiten heel fijn, best met een mandoline of een rasp. Doe de ajuin en spruitjes in een kom en pers hier citroensap over uit: minstens van een halve citroen, laat even staan.
Haal intussen de pitjes uit een granaatappel en snijd een friszure appel in heel fijne schijfjes. Meng alles met 1 el olijfolie, 1 el rode wijn azijn, peper, zout en sumak (turkse winkel, de moeite waard om eens in huis te halen!).
Ook lekker met nog zwarte olijven erbij, in ringen gesneden. Of met een bokaal kikkererwten voor een volwaardige maaltijdsalade.

---

Het heeft gesmaakt, het was een fijne, gezellige avond met lieve vrienden en lekkere wijn.



maandag 2 januari 2017

1 januari zonder.

Ze noemt me nog steeds poppemie en ik zou niet anders willen.
Ik leg mijn telefoon neer en wrijf mijn ogen droog.
Een hele dag heb ik gewacht op een bericht waarvan ik wist dat het niet zou komen.
Geen gelukkig nieuwjaar van mijn papa. Niet straks, niet later en ook niet volgend jaar.
En toen flikkerde haar naam op mijn telefoonscherm, van mijn lieve meter, zijn zus. De tranen liepen over mijn wangen.

We wensen elkaar gelukkig nieuwjaar en slikken tranen in.
Dat is misschien nog het moeilijkste aan verdriet, wanneer je het ook bij andere ziet.
Toen mijn nonkel anderhalf jaar geleden op babybezoek kwam voor Juno, en we waren uitgepraat over babyslaapjes en kruippakjes, hadden we het over papa, en hoe ziek hij was. En toen zag ik plots in zijn ogen een diep verdriet. Dat ging recht naar mijn hart, ik besefte plots dat mijn papa niet enkel een vader was, maar ook een broer. En graag gezien, door zijn broers, zijn zus. Ook voor hen geen nieuwjaarswens dit jaar.

Een gelukkig nieuwjaar? Zeker niet ongelukkig. Ik ben warm omringd, met mijn gezinnetje, met lieve vrienden met wie ik kon klinken op veel wensen en mijn meter noemt me nog steeds poppemie. 1 januari is voorbij, en het lijkt erop dat ook 2 januari best ok is. Dat nieuwe jaar, dat komt wel goed.


zondag 25 december 2016

Wens.

Voor iedereen.
Voor iedereen die wil.
Voor iedereen die kan.
Voor iedereen die moet.
Voor iedereen die volhoudt.
Voor iedereen die had gehoopt dat 2016 beter zou zijn dan 2015 en dan toch weer niet.
Voor iedereen die hoopt.
Voor iedereen die verlangt.
Voor iedereen die wacht. 

Voor iedereen die durft. 
Voor iedereen die springt.
Voor iedereen die twijfelt.
Voor iedereen die tijd nodig heeft.
Voor iedereen die bang is.
Voor iedereen die boos is.
Voor iedereen die verdrietig is. 
Voor iedereen die mist.
Voor iedereen die verloren is. 

Voor iedereen die kiest. Voor het leven. Voor elkaar.
Voor iedereen. 

maandag 19 december 2016

De ontdekkingen van 2016

  • literaire creatie op de academie van Berchem
Moest je het nog niet gemerkt hebben op deze blog, ik schrijf weer. En graag. En met goesting. Maar dat is nog maar de helft van het goede nieuws. Die lessen op donderdagavond zijn zalig. Mijn klasgenoten hebben zeer goede pennen en het is een plezier om hun teksten te lezen en te bespreken. De docent heeft een eindeloze kennis en zo gaat het over boeken, films, de wereld, vrouwenrechten, armoede en weer over boeken. Ik was bovendien vergeten hoe heerlijk het is om een hobby te hebben. De herhaling, de regelmaat. Het is het beste cadeau wat ik mezelf had kunnen geven. Er is geen plan en dat is goed. Ik schrijf gewoon.


  • het vegetarisch hapje van IKEA
IKEA is een familiaal guilty pleasure. Ik gooi al mijn ethische principes en stellingen over duurzame voeding overboord als het over het IKEA-restaurant gaat. Ontbijten voor twee euro, ik vind dat de max.

Ik was dan ook zeer blij toen er een hele tijd geleden vegetarische balletjes (Grönsaksbullar) op het menu verschenen. Die zijn lekker, maar nu ook niet meer dan dat. Het bijgerecht (en dat wisselt met de seizoen) is vaak wel heel lekker en verrassend. En nu is er dus iets nieuws. Bij de food corner aan de kassa's kan je nu na softijs en hotdogs ook een subliem vegetarisch hapje bestellen. Dat zijn drie van die balletjes op een bedje van groenten en tarwekorrels met een heerlijke, pittige saus. Geserveerd in een bootje, dat eigenlijk een wrap is, dus dat eet je mee op. Geniaal. En dat voor zeventig cent.


  • Noorwegen
Onze zomerreis naar Noorwegen was zo fijn dat we alvast een nieuwe reis hebben gepland. We hebben ons jaar in Uruguay gulzig gereisd in Zuid-Amerika en er is een droom om terug te gaan. Maar nu blijkt dat er ook fantastische natuur te vinden is in Noorwegen, en we zijn dan nog helemaal niet ver het land in getrokken. Ik was er al ooit geweest als tiener maar nu kon ik de weidsheid nog meer waarderen. Kamperen met twee kleine kinderen is leuk, kamperen met twee kleine kinderen omgeven door schitterende natuur, is fantastisch. Een foto die zegt hoe eenvoudig het was om daar gelukkig te zijn, ook al was het niet de eenvoudigste periode in mijn leven. Ik kon nergens beter zijn dan daar.



  • Ivanov van Hanna Bervoets
Wat een boek. 
Ik heb mijn rating op Goodreads aangepast naar vijf sterren. Omdat dat boek maar in hoofd blijft spelen. Het is een heel sterk verhaal, met leuke plotwendingen en spannende personages. Het is een origineel thema. Het is ongelofelijk straf geschreven, in opbouw, structuur maar ook in taal. En dan zijn er nog heel wat theoretische, filosofische, ethische bespiegelingen die het boek heel sluw insluipen. Het was een tip van een van mijn klasgenoten op de academie en wat ben ik blij dat dat net het boek bleek dat ik nodig had. Later nog een uitgebreidere blogpost, want ik las nog wel meer goede boeken. Ik heb nog maar 12 dagen om mijn streefdoel van 30 gelezen boeken te halen.  




  • Lopen op andere muziek
Ergens in de lente ben ik terug beginnen lopen en in de zomer dan voor echt. Sinds augustus loop ik trouw twee keer per week. Ik haal weinig voldoening uit cijfers een persoonlijke records, al deed het wel deugd die keer dat ik tien kilometer liep op een uur. Ik geniet van het lopen zelf, maar niet de eerste tien minuten want dat gaat het nog niet vlot en ook niet het laatste kwartier want dan gaat het niet meer vlot. Waar ik het hardst van geniet, is het denken terwijl ik loop. Ik maak mijn hoofd niet vol, ik vúl mijn hoofd als ik loop. En daar mag dan zelfs nog muziek bij, maar daar ben ik dan wel kieskeurig in. En nu ontdek ik dat ik ook op andere muziek kan lopen dan op beats en elektronische muziek. Muziek van Arvo Pärt, Tabula Rasa doet me zweven. Bijna zestien minuten diep ongelukkig zijn en daar doorlopen. Steve Reich, ik kende al langer zijn 'Phases' maar eigenlijk kan je op alles lopen. 'Music voor 18 musicians' zet ik dan op. Al doet Spotify soms gekke dingen met de volgorde van de nummers en dat is hier hoogst onaangenaam. En gezang van het Hilliard Ensemble. Wat winterzon erbij, vroeg in de ochtend, de dag is perfect en hij is nog maar amper begonnen.

  • Het 5:2 dieet
Zo, dan hoef je dat niet meer te vragen. 5:2 is een dieet dat werkt voor mij. Klaar. Ik zal 2017 een stuk lichter ingaan dan 2016 en daar kan ik licht euforisch over zijn. 

  • Citroenspaghetti in 1 pan
Een tijd geleden veranderde de buurtsupermarkt Peeters Govers in een Albert Heijn. Soms mis ik de PG, soms ben ik zo blij met de hollandse prijzen. De AH heeft alvast een troef: een boekske. Ik lees graag kooktijdschriften, maar geef er niet graag geld aan uit. In zo'n tijdschriften staan altijd veel te veel vleesgerechten. En bovendien stikt het internet van de interessante websites en blogs met goede recepten (Hier en hier en hier en hier en nog tips?). Ook in het boekske van de AH spelen vlees en vis de hoofdrol en wordt er over veggie geschreven als 'toe aan iets anders' en 'het nieuwe eten'. Ik kijk uit naar de toekomst waarin de vegetarische keuken gewoon een vanzelfsprekendheid is, zo was ik onlangs bij Barbik en vond ik het zo aangenaam dat er gewoon een kaart is met gerechten waarvan sommige toevallig vegetarisch. Geen apart veggiehoekje als laatste optie dus. Heel lekker gegeten trouwens, maar ik wijk af. Het boekske van de AH dus. Ik heb er toch al regelmatig een recept uit klaargemaakt en de ontdekking van 2016 was ongetwijfeld de citroenspaghetti in 1 pan. Ik zwier er wel nog wat meer tomaten bij en het smaakt beter in de zomer als die kleine tomaatjes heerlijk zoet zijn. Het is vers eten, super snel, heel lekker door die citroen en maar 1 pan om in de vaatwasser te zwieren, dat lukt dan nog net. En ja, spaghetti moet zwemmen in liters gezouten water, maar ik heb meer weg van een gehaaste moeder dan van een oud Italiaans vrouwtje, dus ik denk daar verder niet over na. Moest ik morgen geen geroosterde pompoen eten, dan at ik zeker dit. 


Zo, zeven ontdekkingen. Een dieet maar ook twee dingen om te eten, that's me. Ik denk dat er nog een tweede deel volgt. 



zaterdag 10 december 2016

Juno I

je neusje, je lippen
hoe je vingertje
- door een boterham of in een gaatje,
overal waar het past
en niet mag
ik kijk jij kijkt
en dan,
mijn kleintje,
die lach

je wijst je een weg door de wereld
zegt ja op tien manieren
en nee, nee is geen nee
nee nog even
als je kan
pak me dan
want dan,
mijn kleintje,
die lach

je proeft het leven,
chocola en klanken
verzint woorden
en laat het smaken
je geniet
en ik dan weer van jou
zingen, zullen we zingen
en dan
mijn kleintje,
die lach

je draait handjes en rondjes
zaait sokken
en verzamelt kruimels
ik til je op en snuif je
strijk mijn lippen langs je wang
sluit mijn ogen
maar slechts heel even
want je lach,
mijn kleintje,
en dan

oh, ik tel uren af
tot ik weer dat buikje
die voetjes
je haren en je ogen
je stemmetje, stap stap door de kamer
tot ik weer,
mijn kleintje
die lach





----
Opdracht: portret van een geliefd persoon. 

maandag 5 december 2016

Hendrik, Frans en de rode lippen.

File

Hendrik staart naar de mist die hem nu volledig omsingelt. Zijn blik vindt geen rust.
Zijn de mistlichten aan? Ja.
Afstand houden. Rustig blijven. Traag ademen.
Het zijn toch zeker de mistlampen? Of is dat die knop? Nee, ja. Dat zijn de mistlampen.

Het wordt erger. Alles sluit zich.
Nu is er niets. Er is niets voor hem. Leegte. Het einde van de wereld.
Daar houdt het op en hij rijdt er regelrecht in.
Zijn handen verkrampen rond het stuur. Zweet parelt op zijn voorhoofd.
Zijn blik schiet opzij. Er rijdt een rode auto naast hem. Er zit een dikke rode jas in de auto. En rode lippen. Hij hapt naar adem en blijft kijken. Rood, rood, rood. Er is nog wereld, er is nog kleur.

Daar! Let op!
Hij trapt zo hard als hij kan op de rem.
Hij staat stil. Er is niets gebeurd, alles is in orde.
De wereld is weg maar overal knipperen rode lichten. File.
Hij kijkt snel weer links. Er is geen rode auto te zien.
Jammer, hij wou weten van wie die auto, van wie die jas, van wie die lippen, van wie dat rood.



Kermis

Dat moet hem zijn. Donker haar, een meter tachtig. Normaal gebouwd, zoals hij zelf had geschreven.
Zo’n neus is niet normaal. En zo’n wenkbrauwen al helemaal niet. Of beter: wenkbrauw, enkelvoud, want die loopt als een harde lijn doorheen zijn gezicht.
Nu ziet hij haar, zijn blik kruist de hare.
Ze trekt haar mondhoeken omhoog en loopt naar hem toe. Ze let op haar stap, de ene voet elegant voor de andere, haar heupen laat ze wiegen. Waarom weet ze niet precies.

Ze staan tegenover elkaar.
Zo, zegt hij, dat rood staat je goed.
Sorry dat ik laat ben, zegt zij, file.
Ik ben blij, zegt hij, blij dat je er bent.
Ze zegt niets.
Om niet naar zijn wenkbrauw te staren, kijkt ze rond zich heen. Er is veel lawaai, er knalt muziek, verschillende liedjes door elkaar. Er zijn zo weinig mensen. Waar is iedereen?

Ik heb al kaartjes voor het spookhuis, zegt hij.
Hij wijst naar de overkant, naast het wafelkraam.Subtiel slaat hij zijn arm om haar jas en duwt haar vooruit. Ze moet mee. In een fractie van een seconde is ze op een plek waar ze niet wil zijn. Niet daar, niet met die man, niet nu, nooit.
De deuren slaan dicht en dan zijn ze alleen. In het donker. Er is niets. Haar ogen moeten wennen, gewoon rustig blijven. Maar er komt niets, er went niets, ze ziet niets. Ze draait haar hoofd naar alle kanten, er is geen licht te bespeuren. Ze strekt haar armen achter haar rug, ze tast voor zich uit. Niets. Ze hoort stemmen, ver weg. Gegil. De baslijn van de muziek. De wereld is er nog, het is donker, maar de wereld, ja, niet panikeren nu. Haar adem versnelt. Ze zet een stap, haar armen maaien om haar heen. Ze schreeuwt, ze valt. Hij grijpt haar, ze voelt hoe hij haar naar zich toetrekt,  hij houdt haar vast, zijn armen zijn ergens, haar hand glijdt over hem, ze wil hem grijpen, waar is hij, daar, hier, vel, zijn gezicht, de wenkbrauw. Ze voelt de weerbarstige haren onder haar handpalm, ze voelt zijn warme adem. Zo blijven ze staan, in een vreemde houding, haar hand pal op zijn gezicht. Verder herinnert ze zich niets.




Burenruzie

Frans staat op zijn oprit. Hij moet op uitkijk hebben gestaan, hij heeft gezien hoe hij de hoek omdraaide en is dan uit zijn eigen huis gelopen, over de lage heg gestapt en op de oprit gaan staan. Met zijn benen gespreid en zijn armen gekruist. Het is grotesk.

Niet doen, maant hij zichzelf aan. Gun het hem niet. Hij rijdt tot vlak voor de voeten van Frans, legt de motor stil en stapt uit.
Nu niet Frans, zegt hij.
Hij slaat het portier toe.
We moeten praten, zegt Frans.
Alsjeblief, zegt hij, niet nu. Ik moet..
Wel nu, zegt Frans, gij en ik. Want ik ben het beu.
Hij drukt op de sleutel. Biep, biep. Tegelijk met de biep komt het besef dat dit het laatste was dat hij moest doen.
Frans spert zijn ogen, zijn wenkbrauwen gaan omhoog. Het is doodstil, ze bewegen niet. En dan gebeurt wat ze allebei verwachten. Het alarm schiet aan en loeit door de straat.
Hij draait zich om en wil zich naar de auto haasten, op het knopje duwen, maar Frans grijpt hem bij de arm.
Ziet ge wel, zegt Frans, het is weer van dat. Het is niet hersteld zoals gij beweert. En ik zal u zeggen, het is ook niet kapot, nooit geweest. Ge doet het expres.
Frans moet luid roepen om het alarm te overstemmen. Zijn greep is sterk.
Laat me los, zegt hij, ik zal het afzetten, laat mij.
Nee nee, zegt Frans, ge begrijpt het niet hé, ik heb er genoeg van. Ik zal u eens wat zeggen vriend. Ik stond vandaag een uur vast in de file. Gewoon stil. Niks. Die mist, weet ge wel. En ik zat rustig in mijn auto te denken. En ik hoorde het. Ik hoorde uw alarm. Dat zit in mijne kop. Zo ver hebt ge het gedreven. Ik word gek, door u, door uw alarm.
Hij staart Frans aan. Het alarm loeit verder. Hij rukt zich los en loopt naar de auto.
Rocky! Rocky!, schreeuwt Frans.
Pijlsnel springt de hond van achter de heg zijn oprit op. Hij blaft luid, en komt recht op hem af.
Niet de hond, niet de hond!
Hij verstijft. Het beest staat nu tussen hem en de auto en kijkt hem brutaal aan, zijn ogen priemen, en hij gromt, een diepe grom, het klinkt als het ultieme dreigement.
Zijn lichaam verkrampt, de autosleutel valt uit zijn hand, het alarm stopt. Alles valt stil, er gebeurt niets. Hij kan niet bewegen. Rocky blaft niet, gromt niet, maar staart hem nog even agressief aan. Frans staat nog altijd op dezelfde plek.

En dan stapt zij uit de auto. De rode jas, de rode lippen. Ze ziet lijkbleek. Het is doodstil.
Frans, Hendrik, de hond, ze kijken haar allemaal aan. Het alarm begint terug te loeien.

----
Opdracht: schrijf drie zeer korte verhalen met als titel File - Kermis - Burenruzie.