UiTiD = goed idee?

Vandaag werd er een vernieuwde versie van UiTinVlaanderen.be gelanceerd. Een frissere look maar vooral, een coole integratie van UiTiD, dat hebben de collega’s goed gedaan. UiTid is een gewéldige technologie die aanbevelingen genereert voor jouw vrijetijdsgedrag. Dat klinkt ingewikkeld maar laat ons beginnen bij het begin; een profiel. Zet u over uw profielenangst heen en creëer een UiTid. 

De integratie met facebook/google-id werkt het best. Surf nu doorheen het gigantische aanbod op UiTinVlaanderen.be en duid aan wat je leuk vind. Ik heb zo veel zaken aangeduid en bij sommige ook ‘hier ga ik naartoe’. Dat wordt allemaal gedeeld op facebook, maar hé, wie dat niet leuk vindt, dat kan je ook gewoon afzetten. Vind je iets niet meer leuk? Dan verwijder je het van je profiel. Moet niet iedereen weten dat je uitkijkt naar de nacht van de schlagers zet het dan gewoon op privé. Account- en profielbeheer zit volgens mij dik ok. 

En dan komt het, het kotteke ‘aanbevolen voor jou’. Op basis van wat je leuk vind gaat de machine op zoek naar events die bij je passen. De machine zoekt gelijkaardige gebruikers. Dat werkt zo: als gebruiker A en gebruiker B net als jij naar evenement 1 gaan en zij gaan ook naar evenement 2 dan is de kans groot dat jij evenement 2 ook leuk gaat vinden.

Binnenkort zal UiTid ook draaien op andere sites. Met één profiel (je UiTid) kan je op die sites aanduiden wat je leuk vindt en wat niet, en dat leidt allemaal tot betere aanbevelingen. 

Ik ben heel benieuwd wat dat gaat geven en wat die machine mij gaat voorschotelen. Wellicht nog meer goesting (en daarbij het besef dat ik dat niet allemaal ga kunnen doen/beleven/bekijken/...). Maar ik vind dat dus oprecht tof, een oprechte vooruitgang. Heel de theorie van risicoreductie, ik volg dat gewoon. Maar ik weet het ook niet, of het allemaal écht gaat werken. Nu is het belangrijk dat de machine 'leert' en dit kan enkel als er genoeg users zijn die meedoen. Doe je mee? Of vind je het maar niks?

En dan de belangrijkste  vraag: hoe zetten we dit in voor Vlieg? Als Vlieg de families de weg wil wijzen naar de strafste activiteiten, dan is dit toch gewoon de toekomst? Wat een mogelijkheden...

Is het nu een passief huis?

Die vraag krijg ik vaak. Wie zal het zeggen. Ons huis is een zeer energiezuinige woning. Er zijn verschillende manieren om een passiefhuis te definiëren aan de hand van allerlei waarden. Nogal technisch dus. 2 dingen die ik min of meer begrijp (met wat google erbij, natuurlijk).  Het E-peil is een maat voor de energieprestatie van een woning. Hoe lager het E-peil, hoe energiezuiniger de woning is. Voor woongebouwen mag het E-peil sinds 2010 maximaal E80 zijn. Een lage-energiewoning heeft een E-peil van maximum E60.  Ons huis heeft een E-peil van 34. En dat is onder de E40-norm voor een passiefhuis die telt voor de belastingen. Goed nieuws dus voor onze centjes.
Het E-peil hangt af van:

• de compactheid (zit zeer goed in ons huis, super compacte rijwoning)
• de thermische isolatie (relatief goed, voordeel van rijwoning is ingesloten, maar de zijmuren zijn niet zo dik geïsoleerd)
• de luchtdichtheid (zit bijna goed, hier is bij de bouw een foutje gemaakt, wordt nog rechtgezet)
• de ventilatie (toppie, we hebben een mega machine)
• de verwarmingsinstallatie en het systeem voor warmwatervoorziening (toppie, zie boven)
• de oriëntatie en bezonning (goed, want geen rechtstreeks zonlicht in leefruimte, teveel gevaar op oververhitting)
• de koelinstallatie (ok)

Daarnaast is er het K-peil. Dat is bij ons 23. De K-waarde staat voor de totale isolatiewaarde van een gebouw. Een laag getal duidt op een betere isolatiewaarde. Passiefhuizen zitten daar echt nog wel onder. Maar die waarde staat ter discussie lees ik. Maar kijk, het is toch een goed rapport voor ons huis. 

Maar veel belangrijker dan neuten of het nu al dan niet een passiefwoning is, is het feit dat we hier ongelofelijk graag wonen. Bij de start van heel dit zotte project zei ik wel eens, het is mijn droomlocatie en het zal Michiel zijn droomhuis worden. Maar intussen is het ook mijn droomhuis, oh ja. Ik denk even na:
- Het is er warm. De perfecte warm voor mijn lijf en hoofd. Het huis heeft enkel vloerverwarming in de leefruimte en de badkamer. Toch is het op Oona haar kamer een aangename 19°C. En we verwennen onszelf 's avonds met 21°C. Want zelfs dan vallen die energiekosten fantastisch mee.
- In onze keuken is plaats voor alles. Het is een straf inductievuur. Het zijn goede schuiven. Er kan veel in. De oven is geweldig. Nog even en ik doe zelfs graag de afwas.
- De lucht is zuiver. Dat komt voor ons ventilatiesysteem, waardoor er voortdurend verse lucht wordt aangevoerd. Ik slaap beter en volgens mij zou een goede, zuurstofrijke lucht, daar wel eens mee te maken kunnen hebben
- Parket is mooi en zo lief voor blote voeten. Ik kijk uit naar het geluid van blote trippelende kindervoetjes.
- Ik heb een naaikamertje. Ik zou het nog wat moeten inrichten, maar eerst moet ik nog veel naaien.
-  We spoelen onze wc met regenwater. Dat gaat prima en stelt toch een beetje gerust.
-  Het is hier stil. We horen niets van buiten. Driedubbel glas = driedubbel rust, en dat in de stad.
- Zitten, eten, koken, spelen, allemaal samen in één leefruimte. Hier wordt geleefd en dat zie je aan rommel maar dat ruik je ook aan de heerlijke geur van wentelteefjes.

Ik kan zo nog even doorgaan. En ik klaag niet over de schilderkarweitjes, hoekjes en kantjes die ons elke dag smeken om een couche.En ik besef wel dat we ongelofelijk veel geluk hebben dat we dit huis hebben kunnen bouwen.Het heeft natuurlijk veel centen gekost en onze afbetaling is niet gering, maar wij hebben de volgende jaren wel geen kosten meer. Dat stelt gerust. En we hebben de voorbije jaren dan ook zuinig geleefd. Maar wij hebben natuurlijk ook geluk, we hebben allebei een fijne job die niet slecht betaalt.
Een dik jaar geleden stond er nog een vies krot en nu is dit onze thuis. Voor nog heel lang. 


-

mistig

Ik heb het gehad met de mist. Mist doet dicht. De wereld lijkt voortdurend op te houden, op elke hoek van elke straat, steeds het dreigement van het verdwijnen. Mist verbergt en verdwaast. Als een slechtziende zoek ik de hele dag naar mijn bril om toch iets te kunnen zien. Mist beperkt de wereld tot hier en nu en maakt elke afstand groter. In de trein zie ik de mist enkel langszij en dat maakt het dragelijker dan de frontale confrontatie. Maar ik moet, te voet, de fiets op (in een auto stap ik met dit weer sowieso niet in). Er is geen omweg mogelijk. Geen ontkomen aan. Ik kijk over Brusselse daken en zie wat ik gisteren zag, een grijze waas die niet wil verdwijnen.
In het donker zijn er sterren, de maan. En je weet wanneer het overgaat. Je wacht gewoon op dageraad. Maar mist blijft rondhangen als een vervelend jong dat niemand wil en haalt zijn slome schouders op.

App-reizen

Indien bezwaren, bedenkingen, verzuchtingen, ergernissen en dies meer tegen smartphones en tablets en apps in het bijzonder: sla dit over en lees het volgende stukje.

Op reis met de ipad, fijn! Met mijn data-abo heb ik geen roaming, dus de meeste apps gebruikte ik ofwel offline, ofwel op de wifi van de musea. Twee dingen die Antwerpen alvast kan leren van NY: gratis wifi en overal drinkfonteinen De app van lonely planet had ik op voorhand gekocht (1,59 dollar als ik me niet vergis). Een megakoopje want quasi alle info zit er overzichtelijk in. Handig zoeken, wijk per wijk. Offline volledig beschikbaar, alleen kan je locatie dan niet worden opgespoord. De combinatie met de papieren Rough Guide was perfect.

De app van het natural history museum is ook tof. Weinig inhoudelijke uitleg, maar je kan heel gemakkelijk een tour volgen. We gingen op ons eigen ritme, maar misten zo een aantal hoogtepunten niet. De app detecteert feilloos je locatie in het gigantische museum en wijst je de weg naar die bijzondere Brachosaurus. Of naar de toiletten, maar laat ons eerlijk zijn, pijltjes doen het daarvoor ook prima.

De app van MoMa stelde teleur, er was een manier om die te gebruiken als audio-guide, maar ik vond niet meteen hoe dat moest, hoe een nummer van een kunstwerk in te geven. Achteraf was het zo logisch als maar zijn kon en zag de app er goed en volledig uit, maar zo'n old skool audio guide is ook wel ok. Die kunstwerken, dat is al zo veel om visueel te verwerken, als ik dan ook nog eens naar de iPad moet kijken...

The new-york pass (een pass geeft je toegang tot honderden attracties) heeft ook een app, maar opzoeken in het boekje gaat eenvoudiger. Er is een functionaliteit om een planning te maken, maar het is gewoon nogal slecht gemaakt.

Het digitale hoogtepunt van de reis waren echter de NYSoundwalks. Gewoon audiobestanden die je rondleiden in een wijk. Heel hip en cool, soms een beetje erover, maar met een splitterke zodat we allebei konden luisteren, echt tof. Een echte meerwaarde voor je wandeltocht. Print de plannekes best op voorhand af, want wij switchten telkens tussen audio (af en toe op pauze als het te lang rood was) en het planneke, vrij onhandig. Bovendien werkt een ipad op dat moment niet voor een vrouw zoals ik, want ik wil het planneke draaien naar gelang mijn oriëntatie, maar de ipad draait telkens mee. Wellicht kan ik dat ergens vastzetten? Ge ziet, zo'n appfreak ben ik nu ook weer niet.

(Enfin, het zijn allemaal apps voor iPhone)

NY dag 8

We pakken in en wandelen naar Soho. Michiel geeft het shoppen met trekkersrugzak en kind en voiture snel op en parkeert zich in een parkje. Ik ga wat winkelen en vang een kleine buit. We vertrekken goed op tijd naar de luchthaven en maar goed ook, want de tijd vliegt. Wij hebben weer een baby-excuus om een gigantische lijn aan de security voor te steken en genieten weer van een zalige vlucht, met een licht koortsig kind. Maar wat een reis. Wat een heerlijke reis! We komen nog eens terug!

NY dag 7

Vandaag is het museumdag, we doen niks anders. Eerst naar het Guggenheim en we hebben geluk. We hebben allebei een coup de foudre met de artiest die daar op dat moment een overzichtstentoonstelling heeft: Maurizio Catellan. Heerlijk, humoristische kunst met een duister randje. In plaats van werken te selecteren en tegen de muren te hangen, koos Catellan voor iets anders. De tentoonstelling heet 'All' en dat is vrij letterlijk. Cattelan heeft namelijk al zijn werk (of kleinere uitvoeringen daarvan) in een sculptuur opgehangen. We liepen van boven naar beneden in de Guggenheim-spiraal ( het gebouw is echt tof) en intdekten telkens nieuwe dingen.

De permanente tentoonstelling is heel beperkt, er liep ook nog een kleinere tentoonstelling rond Kandinsky.

Intussen verscheen er in De Morgen een artikel over Cattelan net als we terug waren.

Na het Guggenheim spurten we terug naar het Metropolitan museum voor een highlights-tour. Een kwiek madammeke neemt ons mee op een hallucinante trip van een uur waar een Grieks beeld van de zesde eeuw voor Christus wordt gevolgd door een knap hedendaags werk van een Afrikaanse kunstenaar en meteen daarna een mooi uitleg over Vermeer. Daarna gingen we nog onze eigen weg en zagen we de impressionisten, Renoir schildert toch zo'n mooie ogen en Monet, tja, dat is gewoon echt mooi.

Oona krijgt het moeilijk, wil niet eten en is wat koortsig. We gaan naar het Whitney-museum (Amerikaanse kunst) maar waren op 12 minuten weer buiten. De werken van Hopper hadden ze allemaal verstopt (buiten eentje, niet de mooiste) en veel zin om de hedendaagse experimentele kunst te ontdekken van jonge Amerikaanse kunstenaars hebben we niet met een koortsig kind.

NY dag 6

Ontbijt all the american way: doughnuts! Weer een tip vn onze gastheer. Maar dit waren geen vieze frituurdeegrollen, maar heerlijke gebakjes. De crème brulée dougnut was, om het met onze gastheer zijn woorden te zeggen 'worth every little penny'.

En dan hop, naar Little Italy, waar we een toffe soundwalk maakten. Een chocomelkske op het terras van een bakkerij die er geweldig goed uitzag, maar we waren nog voldaan van ons ontbijt.

En dan Chinatown. Mannekes, dat is dus niet gewoon een straat of een block, dat zijn heelder straten, lanen, galerijen, winkels, schoonheidssalons, vismarkten, beenhouwers, vol vol vol Chinezen en rare geuren en veel lawaai (onder treinsporen) en veel vuil. Indrukwekkend in al z'n lelijkheid, zeer blij dat ik dat wel eens gezien heb. Ook hier een toffe soundwalk gedaan. En dan hop met de beentjes (vooral de voetjes!) naar het Lincolncenter, een complex van podiumzalen met o.a. The Metropolitan Opera. Een rondleiding door een gepensioneerd acteur, zeer sympathieke opa, vertelde alles wat je  nu eigenlijk wou weten en wij kunnen nu zeggen dat we hebben gezongen in The Met. Uitgehongerd trekken we naar Grimaldi's pizza, niks gezelligs of rustig maar zeer lekkere pizza. Oona in een diepe slaap dus wij gaan nog voor een avondwandeling/soundwalk in DUMBO, de wijk in Brooklyn onder de bruggen. Artistiek gedoe daar, wel tof, we ontdekten een pracht van een boekenwinkel, de HQ Bookstore t(dacht ik, maar ik vind het niet terug). Zeer mooi. En dan kijken naar de pracht van Manhattan en zijn lichtjes vanuit Brooklyn Park (merci Stof voor den tip), perfect als zouden die treinen niet boven je hoofd (en een klein babyhoofd) razen.